Thought Wars.

–“Τι έγινε τελικά με εκείνη την Κοπελιά στο μπάρ…?”
–“Τίποτα…την πλησίασα…την ρώτησα άν θα ήθελε να την κεράσω κάτι, να της ρίξω ναρκωτικά στο ποτό και να την ξεσκίσω στο Γκαράζ του μαγαζιού και εκείνη αρνήθηκε διακριτικά… Πάλι καλά, δηλαδή, γιατί γκαράζ δεν έχει το μαγαζί και – άμα δεχόταν- τσάμπα θα την είχα καυλώσει την κοπέλα…”
–“Και δεν την ξαναείδες…?”
–“Πώς…την είδα χθές ξανά…της την έπεσα πάλι αλλά δεν ήταν Γραφτό να γίνει…”
–“Γιατί…?”
–“Γιατί εγώ είμαι Κριός…”
–“Ωραία…κι αυτή…?”
–“Αυτή έχει Γκόμενο….”
–“Για το Ζώδιο εννοώ, ρε!!!”
–“”Α…..οκ….Ο Γκόμενός της είναι Ταύρος….”
–“Μα…που κολλάει το Ζώδιο του Γκόμενου…?”
–“Ε…πως…. Κριός με Ταύρο….δεν θα ταιριάζαμε…θα μουγκανίζαμε όλη την μέρα… Γενικά πήρα τα ΣυνασΤρία μου….”
–“Παιδί μου…άλλο εννοώ…η Γκόμενα γούσταρε…?”
–“Ξέρω ‘γω…? Δεν ήταν εκεί……”
–“Μα…δεν μου είπες οτι χθες της την έπεσες….?”
–“Α…ναι…χθές ήταν εκεί…!!! Αλλά το έκανα ΔιαΚρητικά…..”
–“Δηλαδή….?”
–“Της είπα “Τσε σάματις, μωρέ, θέλεις να μου επαίξεις Μία…???”
–“………..κι ο Γκόμενός της….?”
–“Καλό παιδί….δε λέω….Αλλά Ταύρος…. και λίγο ευέξαπτος….. Μόλις του φίλησα απαλά το σβέρκο και του ψιθύρισα σιγανόφωνα στο αυτί του τον αριθμό του κινητού μου, εκείνος Μουγκάνησε…..”
–“Μουουουουουουουουου……???”
–“Όχι…..Μου Γκάνησε τον Αδόξαστο στο ξύλο…….”
–“Και…..?”
–“Μετά το παρατράβηξε…..Με είπε “Πούστη”…!!!”
–“Και τι έκανες…..?”
–“Αυτό Ξεχείλισε το Ποτήρι της Υπομονής μου….Τα Πήρα Άσχημα!!!”
–“Και…?”
–“Του όρμηξα Μανιασμένος και γεμάτος Νεύρα για την Προσβολή που ξεστόμισε!!!!!”
–“Και….?”
–“Και του πήρα μια ξεγυρισμένη Πίπα άνευ προηγουμένου!!!!”
–“Μα….είναι Αντρική Αντίδραση αυτή…?”
–“Σκέτη όχι….! ΑΛΛΑ του είχα ξεσκίσει από πριν την Ψυχολιγία…!!!”
–“Πώς δηλαδή….?”
–“Του είπα “ΠΑΡ’ ΤΟ ΠΙΣΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΕΣ, ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΜΕ ΓΑΜΗΣΕΙΣ!!!”…. Τον Τσάκισα…..!”
–“Μα…δεν καταλαβαίνω….ΠΩΣ του ξέσκισες την Ψυχολογία με αυτό….?”
–“Τρίκ Ψυχολογικής Βίας…!!! Όση ώρα ούρλιαζα σαν Υστερικιά, δεν με έβλεπε που του λέρωνα το πουκάμισό του με τη Μάσκαρά μου!!!”
–“Και μετά…?”
–“Μετά με είπε “Μαλάκα”….!”
–“……..και τί έκανες….?”
–“Θα τον Χτυπούσα Αδυσώπητα και Αλύπητα, αλλά με το ένα μου χέρι παλινδρομούσα το πέος μου και με το άλλο με χαστούκιζα φωνάζοντας “Μ’ αρέσει??? Ε? Ε? Μ’ αρέσει????”…..”
–“Μα….τότε ήσουν όντως Μαλάκας….”
–“Εγώ…? ΕΓΩ??? Από που κι ως πού…? Σου μοιάζω εγώ για Μαλάκας…?”
–“Κοίτα…. ίσως φταίει το Φεγγαρόφως….ίσως οτι είσαι με το Πουλί στο Χέρι….”
–“Έστω….! ΑΛΛΑ αυτό δεν με κάνει και Πούστη…!!!”
–“Κοίτα… ίσως φταίει το Φεγγαρόφως… ίσως οτι είσαι με το Δικό ΜΟΥ Πουλί στο Δικό ΣΟΥ χέρι…”
–” Ναι…καλά…πρόσβαλέ με κι άλλο….!! Κι αν θες να ξέρεις….οι Φίλοι είναι αυτοί που σε χαρακτηρίζουν σαν Άνθρωπο και Προσωπικότητα…!!! Δείξε μου το Φίλο σου να σου πω Ποιός είσαι!!! Άν λοιπόν εγώ είμαι ολα αυτά, Εσύ τί είσαι…?Ε..? Ε…?”
–“Κοίτα…. ίσως φταίει το Φεγγαρόφως….ίσως οτι σου πασαλείβω το χέρι με Λοσιόν γιατί έχεις μια Παρανυχίδα και με έχεις Ψοφήσει….”

Υπάρχει μια Μυστική Γλώσσα κάτω από τα Λόγια. Ακούς “Καλημέρα” μα σου έχουν πεί “Άλλη Μια Ημέρα”. Ακούς “Παρακαλώ” μα ο τόνος σημαίνει περισσότερο “Προκαλώ”. Ακούς “Της Γιαγιάς Σου” και είναι ο Υπέργηρος εραστής της από τους Βαλκανικούς πόλεμους που σου δίνει μια πλεξούδα από Μασχαλότριχες της Γιαγιάς, Δώρο/Φυλαχτό της ίδιας σε εκείνον για το κακό το Μάτι. Υπάρχουν Εισπνοές που ξεχάστηκαν πίσω από ξεφυσήγματα. Άγχη που καβάλησαν Ανακουφίσεις για να πάρουν τη μορφή τους, να μην τα αναγνωρίσεις όταν θα ξαναρθουν. Μοναξιές που καβάλησαν την Αξιοπρέπεια γιατί είχε περισσότερες συλλαβές και ζήλεψαν. Δάκρυα Βραδυνά που πετάχτηκαν το πρωί από τα μάτια σαν απλές Τσίμπλες.

Συμπεριφορές UNISEX, της Μόδας, να Ντύσεις τον εαυτό σου μην τυχόν σταθείς στις Κρύες ανάσες των Γύρω. Απλά, Τυχαία Σκουντήγματα που θα ‘θελαν να γίνουν αγγαλιά Σφικτή κι Έντονη όταν μεγαλώσουν. Τους είπαν ψέματα-βλέπεις-πως είναι Μικρά, πως άμα δεν βυζάξουν Χρόνο και Λογική δεν πρόκειται να πάρουν μπόι.
Σώματα αγγαλιασμένα που κλείνουν τα μάτια τους σφαλιχτά για να δουν ο καθένας τη δική του διαφορετική Ταινία. Κακάκια από Πεκινουά στους δρόμους, που ειρωνεύονται τις Σκέψεις όσων τα πατάνε. Καλύτερα στο δρόμο, παρά μέσα σε τέτοια Κεφάλια.

Κι όσα δεν λες, γίνονται φορές-φορές αυτά που Ζείς περισσότερο. Όσα δεν γράφεις, γίνονται τόμοι ολόκληροι με καθρεφτένιες σελίδες. Αγγίζεις μα δεν Φτάνεις. Κλειστά Παράθυρα και σου λένε “Για το Κρύο, μωρέ….”. Κλειστά Μυαλά και σου λένε “Για τον Πούτσο, μωρέ…”. Ιστορικό Παράδοξο, καθώς τα κλειστά Μυαλά πίσω από τα Κλειστά Παράθυρα, βγάζουν κατά λογική αντιστοιχία ένα Τσούτσου έξω στο Κρύο που είναι κι ο Μεγάλος Εχθρός της Ματαιοδοξίας του. Μπορεί να Τρέμει, ΑΛΛΑ του κόβει σε Ύψος….Υπάρχει μια Μυστική Γλώσσα κάτω από τα Λόγια. Μα έριξαν από πάνω της το Χαλάκι της Ντροπής και δεν σκουπίζει πια κανείς από κάτω…

–“Τι κάνεις εκεί, Κουναβίδη…?”
–“Λουφάρω, Κύριε Λοχαγέ…!!!”
–“Και παιδί μου….το καλώδιο του Ασυρμάτου γιατί το έχεις Παραχώσει στον κώλο σου…?”
–“Γιατί είμαι Σκατόβυσμα, Κύριε Λοχαγέ….”
–“Πήγαινε στη Σκοπιά σου, Κωλόψαρο!!!”
–“Τί…πρέπει να βγάλω ΚΑΙ τον Ροφό από τον κώλο μου…? Καλέ…είδα κι έπαθα να τον βάλω εκεί μέσα….!!!”

Υπάρχει μια Μυστική Γλώσσα κάτω από τα Λόγια. Την μιλάνε τα Παραμύθια. Την μιλάνε όσαοι έμαθαν να ακούνε. Την μιλάνε κάτι ξεμοναχιασμένες αγαπησιάρικες Σκέψεις. Την μιλάνε κάτι Μουγκοί Παρλαπίπες που δεν χαρίζουν κουβέντες σε Καταναλωτικά Αυτιά. Την γράφουν Γραφικοί, γι αυτό και επιβιώνει. Την διαβάζουν κάτι Τυφλοί ανοιχτομάτηδες γι αυτό και ξημερώνει την κάθε της ημέρα με την ελπίδα πως θα αποκτήσει κι αυτή το μάθημά της που δεν θα Βαθμολογείται Ποτέ.