Το Ατίθασο Πιγκάλ.

–« Το όνομά σας…?»
–«Παπαδοπούλου…»
–«Το μικρό…?»
–«Μια χαρά…. Θηλάζει ακόμα….μου ρουφάει τις ρώγες Ασύστολα….»
–«Μα, δεν εννοώ το στήθος σας……»
–«Ε, ποιες ρώγες να μου ρουφάει…? Με βλέπεις για Σουλτανίνα…?»
–«Το όνομά σας εννοώ «Μικρό»…!»
–«Ε, όχι και μικρό το Παπαδοπούλου…. Πεντασύλλαβο….. Μέχρι να κλάσει η τελευταία συλλαβή, έχει χεστεί η πρώτη….»
–«Κυρία μου…. Your First Name!!!!”
–«Α….! Μήτσος!»
–«Μα, αυτό είναι Αντρικό!!!»
–«Ναι…. Αλλά πλέον στον Πούτσο μου….»
–«Που…???»
–«Στο βαζάκι στο τρίτο ράφι στο Σκρίνιο… Τον Βαλσάμωσα μετά την εγχείριση…»
–«Ναι… καλά…. δεν θα συνεννοηθούμε…. Το Βαφτιστικό σας Κυρία μου!!!»
–«Α…. Δυστυχώς δεν μου μπαίνει πια… Μεγάλωσα από τότε… Το φοράω μόνο καμιά φορά τις Απόκριες αλλά και πάλι το μισό βυζί απ’ έξω είναι… Αν βέβαια σας εξιτάρει η ιδέα να το προσπαθήσω πάντως…»
–«Καλά κρασιά….»
–«Ευχαριστώ…αλλά είναι νωρίς για Αλκοόλ…. Ένα εσπρεσάκι όμως το έπινα ευχαρίστως….»
–«Κυρία μου, τι ήρθατε να κάνετε στην Τράπεζα Σπέρματος???»
–«Μια κατάθεση….»
–«Μα…. είστε Γυναίκα!!!»
–«Ναι, αλλά ο άντρας μου είναι Μεγάλος μαλάκας!!! Έχω φέρει να καταθέσω την Υπερχείλισή του!!!»
–«Μα….ΔΕΝ είστε Δότης….!»
–«Πως….αντιθέτως…..Του Δίνω!!!»
–«Τι….?»
–«Κώλο, κάθε φορά στα γενέθλια του…!»
–«Μα…τώρα δεν μου είπατε ότι είναι Μαλάκας?»
–«Φυσικά! Όσο ασχολείται με τον κώλο μου, δεν βλέπει ότι του τρώω την Τούρτα!!!»
–«Μάλιστα…. Τι Ποσότητα…?»
–«Την τετράκιλη την Σοκολατίνα με τα τρουφάκια που μου αρέσει…..»
–«Ποσότητα Σπέρματος Εννοώ!!!»
–«Α…παρεξήγησις…. Μισό λεπτό να δώ στον κώλο μου…. Χθές, ξέρετε, είχε γενέθλια ο Ατακτούλης μου….Και ήταν και παθιασμένος… Παραλίγο να ξυπνήσω κιόλας….»
–«Μα…τί λέτε Κυρία μου??? Σε κουπάκι πρέπει να γίνει η Κατάθεσις!!!»
–«Μα…. να τον βάλω να πηδήξει την Κούπα…? Μια φορά το χρόνο περιμένει ο Κακομοίρης…..κι είχα φτιάξει κι έναν διπλό Καπουτσίνο…Κρίμα είναι…..»
–«Μα ΔΕΝ γίνεται να καταθέσετε τον Κώλο σας Κυρία μου!!!»
–«Μπορώ όμως να τον καταΧέσω!!! Η γραφειοκρατία θα μας σταματήσει για ένα Σύμφωνο…?»
–«Δεν γίνεται σας λέω… ο Δότης πρέπει να έρθει εδώ αυτοπροσώπως και να κάνει την κατάθεσή του σε ένα από τα Κουπάκια! Πρέπει να σιγουρευτούμε ότι το Σπέρμα του είναι Δυνατό!»
–«Α… κατάλαβα…δυστυχώς το Σπέρμα του Άντρα μου είναι πολύ Αδύναμο….»
–«Τι εννοείτε?»
–«Τις προάλλες που ήταν Μαλάκας… βρήκε Πλακάκι Τοίχου…. και το σπέρμα του ήταν Φανερά Αδύναμο…. Όλο προς τα κάτω έσταζε, επάνω δεν πήγαινε με Τίποτα!!!»

Πας να περάσεις το δρόμο απέναντι και ψάχνεις για «Διαβάσεις». Και μόλις φτάσεις εκεί, συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει τίποτα να διαβάσεις, εκτός από το «Σούλα, Εγώ Σ’ Αγαπώ κι Ας Μην Μου Παίρνεις Πίπα» που είναι γραμμένο πίσω από το STOP στο φανάρι. Υποσυνείδητα, πας κι αγοράζεις Προφυλλακτικά, όχι “STOP”, αλλά «DUREX». Μην τυχόν πετύχεις τη Σούλα σε κανένα φανάρι, τουλάχιστον να έχεις περισσότερες ελπίδες από τον Αγνωστο Λογοτέχνη που έγραψε τον Πόνο του στο Απαγορευτικό και τη Σούλα στα Παπάρια του… Scripta manent, alla I kargiola ton royfaei allounou….!

«Πιέσατε το Κομβίον» και ο Ανελκυστήρας αυτομάτως είναι ΚΑΤ/ΝΟΣ. Περιμένεις κι εσύ μπροστά του και μαζεύεις όλα τα Κουτσομπολιά που ξέρεις γιατί είσαι μεγαλύτερη ΚΑΤΙΝΑ από το Ασανσέρι, αλλά δεν έχεις Κομβίο να σου πατήσουν. Μόνο φερμουάρ, αλλά εκεί δεν πλησιάζει κανείς για να πάει στον Πέμπτο. Γελάς τρανταχτά με την Τραγική Ειρωνεία «Αν θέλετε να σας Πηδήξω, πηγαίνετε με τις Σκάλες» και ο ΚΑΤ/ΝΟΣ σβήνει γιατί έφτασε. Τελικά μαλακία έκανες μάλλον, γιατί μένεις στο Ισόγειο, κάτω απ’ όλους. Και μάλιστα σε όποιον όροφο κι αν είναι το διαμέρισμα σου… Σαν τα Χαρτιά υγείας στο Super market που έχουν 200 διαφορετικές ποιότητες σε διαφορετικά μάλιστα Ράφια. Το μυαλό σου συλλαμβάνει την Απόλυτη Αποδόμηση του Καπιταλιστικού Σκουπίσματος. Μονάχα ΔΥΟ ποιότητες χαρτιού Υγείας υπάρχουν… Το Κωλόχαρτο κι ο Χαρτοπόλεμος!!! Σκατό και Χαβαλές, οι δυο όψεις του ίδιου χεσίματος, μέχρι να έρθει το Παλαβό Τσιρλατσιόν και να βάλει τα πράγματα στη Χέση τους…

Ένα Ατίθασο Πιγκάλ βασανίζεται από τους Εκπαιδευτές του να υπακούει-επιτέλους- στο όνομά του, μα δεν φταίει το κακόμοιρο που γεννήθηκε Σκατόβουρτσα και δε μιλάει Ξένες Γλώσσες. Και καμιά φορά σκέφτομαι πως διάολο γεμίζουν τα χέρια μου μελάνι από το στυλό όταν γράφω. Κάθε φορά που τελειώνω ένα κείμενο, οι παλάμες μου είναι λες κι έχω προσπαθήσει να βιάσω ένα τρομαγμένο Χταπόδι. Αυτοϊκανοποιούμενος μου συμβαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα, απλά δεν μου βγαίνει ποτέ σε Μπλέ. Λογικά αυτό είναι καλό για την υστεροφημία μου. Είναι αλλιώς να ακούς «Κοίτα, ο Αλέξανδρος έγραψε Κάτι» κι αλλιώς να ακούς «Κοίτα, ο Αλέξανδρος με το Πουλί στο Χέρι» ή «Κοίτα, ο Αλέξανδρος με το Δικό του Πουλί στο Δικό του Χέρι».

Παρ όλα τα χεσμένα από τον Μπλέ φόβο τους Βεντουζοφόρα, έχει πλάκα όταν γράφεις. Άλλες λέξεις πετιούνται μόνες τους κι άλλες νομίζουν ότι έχουμε Απόκριες και ντύνονται Δυσκοιλιότητα, στουμπώνουν και δεν βγαίνουν με τίποτα. Οι χαρούμενες συνήθως είναι οι Ντυμένες στην Πραγματικότητα. Οι Σφιγμένες είναι που τις φοβάσαι. Αν βγείς από την Μεγάλη Τουαλέτα Δακρυσμένος, όλοι σε καταλαβαίνουν. Είτε ζορίστηκες, είτε έκατσες επάνω σε αυτόν που είχε μπει πριν από εσένα. Αλλά όταν γράφεις, το χαρτί υγείας γίνεται Ιλουστρασιόν και καθρεφτίζει και όλα μοιάζουν λίγο διαφορετικά:

–«Δάκρυσες βλέπω….»
–«Ναι….»
–«Ζορίζεσαι….?»
–«Άσε…μου έχει σφηνώσει μια λέξη στον Κώλο…»
–«Ποια Λέξη…?»
–«Ποιος Κώλος…..?»