Κι αν τύχει έστω και για λίγο να κάνεις κάποιον να Γελάσει, είσαι Ελεύθερος.

–“Αχχχ….Μωρό μου….ας είμαστε ΚΙΝΚΥ…θέλω να με πονέσεις….”
–“Ω…Κοριτσάρα μου…!!!! Να σου τραβήξω μια κλωτσιά στα Παπάρια…! Θες…???”
–“Μα…τί λες…? Γυναίκα είμαι, δεν έχω όρχεις….έχω Σάλπιγγες…!”
–“Να τις Φυσήξω…? Έχω Ταλέντο, ο παπούς μου έπαιζε Πίπιζα…!”
–“Μα…μήπως είσαι λίγο Μαλάκας…?”
–“Να τις Φυσήξω…? Έχω Ταλέντο…! Όσο ο παπούς μου έπαιζε Πίπιζα, εγώ έπαιζα το πουλί μου….”
–“Έλα…μην χάνουμε την Στιγμή…Ταπείνωσέ με!!! Κάνε με να νιώσω Μικρή!!!”
–“Λές ο Τέρυ να τα φτιάξει τελικά με την Κάντυ-Κάντυ…?”
–“Παρδόν…?”
–“Δεν έβλεπες Κάντυ-Κάντυ Μικρή…?”
–“Όχι αυτό…αχχχ…με ξενερώνεις…έλα, πες μου Βρώμικες Κουβέντες…”
–“Α…ΟΚ…! ΣΚΑΤΑ!!!”
–“Μα….όχι τέτοια….”
–“ΚΑΚΑΡΕΤΖΕΣ!!!!”
–“Μα…τι είναι αυτό τώρα…?”
–“Είναι σαν το προαναφερθέν Σκατό, απλά μπιρμπιλοειδές και στογγυλεμένο στις άκρες, απαντάται εις αφοδευτικά αιγάγρων μέρη, φέρον μυρωδίαν διακριτικότερην, τονίζεται-δε- η μετέπειτα χρησιμοποίησής του ως λίπασμα εις οπωροκηπευτικάς καλλιέργειας επί εδαφών φτηνών εις θρεπτικά συστατικά….”
–“Μα…μα… ΕΙΣΑΙ ΗΛΙΘΙΟΣ…?? Δεν με φτιάχνουν οι Κακαρέτζες!!!!”
–“Ε, τι να κάνω…? Να βάλω κάποιον να σε Χέσει…?”
–“Έλα…έλα άντρακλά μου….κάνε μου μια Παράδοξη Στάση….!!!”
–“Να…κοίτα… ανεμίζω τις μασχάλες μου και τις ενώνω με Εσάνς από τη φτέρνα μου, μαζί με μιαν ιδέα από Παστουρμά και Τσισάκι…..”
–“Μα…τι διάολο Στάση είναι αυτή…?”
–“ΚΑΛΛΙΦΡΟΝΑ!!! Εκεί πάντοτε γεμίζει το Τρόλευ και μυρίζει ομολογουμένως κάπως παράξενα….”

Πάντα ένιωθα άνετα με τις λευκές σκέψεις να γεμίζουν λευκές σελίδες. Άν ενώσεις τις μπλέ γραμμές από το μελάνι επάνω τους, η Μαγική Γραμμή που φτιάχνουν δεν έχει αρχή, δεν έχει τέλος. Κι άν το καλοσκεφτείς, τα πράγματα γύρω μας που έχουν το Βάρος για να του δώσουν το παρατσούκλι “Ειδικό”, είναι τα πράγματα εκείνα που δεν έχουν Αρχή, που δεν έχουν Τέλος. Ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής μου, το έχω περάσει πάνω από τις σελίδες αυτές, τις γέμιζα με λέξεις και σχέδια από έναν κόσμο που κανονικά έπρεπε να τον κοιτάζω από την κλειδαρότρυπα. Μα δεν τις μπορώ τις κλειστές τις πόρτες, ποτέ δεν κατάλαβα αν είναι Κλειστές για να σε κρατήσουν Έξω ή για να σε κρατήσουν Μέσα. Και μαζί με το Πράσινο Όσπριο του Σατανά, τον Αρακά, έχω και μια μικρή αλλεργία σε ό,τι είναι “Σωστό” επειδή οι “Όσοι” που το λένε, έτυχε να είναι “Καμπόσοι”, σε κάτι εκφραστικά Λουκέτα που δεν ξεκλειδώνουν ποτέ, σε κάτι Συναισθηματικές κλειδαριές που άμα τις “παραβιάσεις”κάνουν θόρυβο πολύ και τρομάζουν όλοι οι Γύρω.

Μια μικρή Αλλεργία σε Οπτικές Ευθείες που είναι ουσιαστικά Κύκλοι, για να ανατροφοδοτούνται και να βρίσκουν το Μοναχικό τους Δίκιο. Σε λέξεις που ντύνονται μικρομέγαλες μπας και τις ακούσει κανείς κι ασχημαίνουν περισσότερο από πριν. Σε κάτι “Μπράβο” που άμα πας να τα προφέρεις συστήνονται ως “Άντε Γαμήσου”, περισσότερο Κατάρα παρά Ευχή, περισσότερο Ετοιμοθάνατες παρά Λέξεις.

Δεν είμαι ο Καλύτερος σε αυτό που κάνω, μα το κάνω όσο καλύτερα μπορώ. Το βλέπει το στυλό, το εκτιμά και τρέχει πιο γρήγορα άμα είναι το χέρι και το μυαλό μου κουρασμένα. Το ακούει το μικρόφωνο και χορταίνει λίγο πιο γρήγορα τη φωνή μου, άμα τύχει να έχει κουραστεί κι αυτή να κουβαλάει. Ο καθένας μας έχει μιαν Αλήθεια. Είναι η επάνω γωνία του “Α” στην αρχή της που σημαδεύει ο κόσμος γύρω, να ανοίξει και να γίνει “Η”, ανορθόγραφη “Ηλήθεια”. Όλες οι Αλήθειες είναι σωστές. Όλες οι Ηλήθειες, είναι ηττημένες Αλήθειες, παρατημένες από αυτούς που κάποτε τις πίστεψαν γιατί καμιά φορά είναι δύσκολο να τις κουβαλάς.

–“Κι εσύ Γιωργάκη, τί θα κάνεις όταν μεγαλώσεις…?”
–“Εγώ Κυρία, όταν μεγαλώσω θα βάλω Βυζιά!!!”
–“Μα…τι είναι αυτά τα πράγματα Γιωργάκη…?”
–“Είναι σαν αυτά που έχετε κι εσείς μπροστά…. Αλλά θα βάλω μεγαλύτερα… και πιο Στητά….και όχι τρία….”
–“Τι λες παιδάκι μου…?”
–“Ναι αμέ!!! Μόνο με Βυζιά μπορείς να πας μπροστά!!!”
–“Είναι ψέμα μεγάλο αυτό Γιωργάκη…έχεις παρεξηγήσει τον Κόσμο!”
–“Άμα ήταν Ψέμα, τότε γιατί στην Μακριά Γαιδούρα βάζουμε πρώτη την Ελενίτσα με τα μεγάλα τα Βυζιά? Για να έχουν κίνητρο οι από πίσω να Πηδάνε Μακρύτερα!!!”
–“Γιωργάκη μου…το σκέφτεσαι Λάθος…! Είδες κανέναν να πηδάει Μακρύτερα επειδή είχε Στηθοκίνητρο…?”
–“Αμέ! Ο Κωστάκης!!! Με πήδηξε από εδώ μέχρι την Πλατεία που είναι Πολύ Μακριά…!”
–“Τι…?ΤΙ…??? Αυτό είναι Απαράδεκτο…! Συνουσιάσθηκες με τον Κωστάκη….???”
–“Όχι …Συνουσία δεν είχαμε…Απλά με πήδηξε!!! Αλλά ΚΑΙ μακριά, μέχρι την Πλατεία….”
–“Μα…γιατί το κάνατε αυτό το πράγμα….?”
–“Γιατί έλειπε η Ελενίτσα εκείνη τη μέρα κι εγώ για να τους δώσω Κίνητρο στη Μακριά Γαιδούρα, τους έδειχνα το Μέλλον μου…..!”
–“Δεν είναι σωστά πράγματα αυτά Γιωργάκη….”
–“Το ίδιο συμφωνήσαμε και με τον Κωστάκη μόλις φτάσαμε στην Πλατεία που είναι Μακριά. Αλλιώς θα με πηδούσε μέχρι την αφετηρία των Λεωφορείων που είναι Ακόμα Πιο Μακριά…!”
–“Μα…τουλάχιστον ΜΗΝ λες κακές Λέξεις, Γιωργάκη…. Θα λές “Συνουσία”…”
–“Το ίδιο είναι, κυρία…Αφού ΣΤυνουσία με Πήδηξε…Πάλι καλά που δεν φτάσαμε στο τέρμα των Τρόλευ που είναι ΦΡΙΧΤΑ πιο μακριά…”

Έχω μια Γωνιά στο μυαλό μου που οι σκέψεις μου είναι πάντοτε Παιχνιδιάρες και ποτέ Λάθος. Που ό,τι με ανοικτά μάτια φαίνεται Παράξενο, εκεί απλώς Ταιριάζει. Μια Γωνιά με ένα μπαλκόνι ψηλό, που για να δείς τον κόσμο χρειάζεται απλά να κοιτάξεις Μπροστά και ποτέ προς τα Κάτω. Που είναι τα Λόγια γεμάτα κι ασκόνιστα, με νιώθουν και τα νιώθω κι εγώ. Έχω μια Γωνιά στο μυαλό μου που είμαι πάντα ελευθερος να μιλάω, να σκέφτομαι, να νιώθω , να είμαι. Μια γωνιά που η Πραγματικότητα δεν φτιασιδώνεται από το άγχος της μήπως και δεν αρέσει. Ένα μέρος που το λέω “Γωνιά” μα είναι Κόσμος Ολόκληρος. Καμιά φορά την λέω “Αλέξανδρο” και την βλέπω που χαίρεται. Μια Γωνιά που με κάνει παρέα πολύ πριν την πάρω χαμπάρι και γίνουμε Φίλοι.

Τα πιο ωραία Όνειρα, γίνονται με τα μάτια Ανοικτά.
Τα πιο κλειστά μάτια, είναι εκείνα που τα σπρώχνει το χαμόγελο από το υπόλοιπο πρόσωπο να κλείσουν για να χωρέσει η Στιγμή.
Η Πραγματικότητα είναι ό,τι θες να την Ντύσεις.
Η Ματιά πάει πάντα εκεί που θες να Κοιτάξεις.
Κι αν τύχει έστω και για λίγο να κάνεις κάποιον να Γελάσει, είσαι Ελεύθερος.

Σας Ευχαριστώ Όλους!
Αλέξανδρος.