ΕθελοΤυφλάκας…

Είναι πράγματα για τα οποία πραγματικά εθελοτυφλούμε και δεν τα βλέπουμε. Π.χ., εδώ και πόσα χρόνια ο κόσμος χρησιμοποιεί Χαρτί υγείας…? 50-60…? Αυτό σημαίνει πως υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που έχουν σκουπιστεί με πέτρες (τυχαία το βάζω πρώτο και δεν το παίρνω προσωπικά για το επώνυμο), με φύλλα, με κάλτσες, με χέρια αλληλοβοήθειας του κώλου, με εφημερίδες… Να είσαι σε παραλία το 1950, να σκύψει ο άλλος μπροστά και να διαβάζετε τις Μικρές Αγγελίες…:

–«Αγάπη μου, μας βρήκα σπίτι!!!»
–«Αλήθεια? Πού είναι…?»
–«Απ’ ό,τι διαβάζω βρίσκεται Κηφισίας 32 και Πατησίων!!!»
–«Μα….αγάπη μου….η Κηφισίας Δεν τέμνει την Πατησίων…!!!»
–«Πως, αμέ!!! Έχει μια Κωλότριχα εδώ που είναι σαν Αερογέφυρα!!!»
–«Θέα έχει…?»
–«Άστα….σκατά…..»

Και μάλιστα, τέτοιου είδους Γνώση όπως για το σκούπισμα εν απουσία χαρτιού υγείας, δεν μπορείς να την αντλήσεις με ιδιαίτερη ευκολία… Τι να κάνεις δηλαδή…? Να πας στον παππού που κάθεται δίπλα σου στο τρόλλευ και να τον ρωτήσεις:

–«Παππού…αλήθεια….Δεδομένης της ηλικίας σου κι Επιστημονικά Ορμώμενος, ποία η αίσθησις της Μπιγκόνιας στον κώλο?!»
–«”BIG” ξέρω να σου απαντήσω, παιδί μου….για το «όνια» δεν έχω ιδέα….»

Δηλαδή, πόσο πιο Γκαντέμηδες μπορεί να είστε…?ΚΑΙ μια επιστημονική έρευνα του Κώλου κάνετε ΚΑΙ στον παππού που είναι ολίγον αδερφή πέσατε…. Άλλο πράγμα ο Παππούς Της Γνώσης και άλλο πράγμα ο Παπούστης Γνώσης. Ο ένας περνάει από γενιά σε γενιά, ο άλλος Τον περνάει από γενιά σε γενιά. Βέβαια, τέτοιες έρευνες απαιτούν χρόνο. ΕπιΜονή (που είναι σαν να πολλαπλασιάζεις Μοναστήρι) και ΥποΜονή (που είναι σαν playroom σε Μοναστήρι). Η Υπομονή είναι Αρετή κι ομολογώ πως εγώ προσωπικά δεν την πολυέχω. Τις προάλλες στο εργασιακό μου περιβάλλον είχα Ενθουσιαστεί και ήθελα να κλάσω. Αλλά δεν είχα καθόλου Υπομονή και Χέστηκα κατ’ ευθείαν… Άντε τώρα να πείσεις τους συναδέλφους ότι δεν είμαι Χέστης, απλά Ενθουσιώδης κι Ανυπόμονος. Εντελώς δύσπιστοι… Μόνο κάτι Χρυσόμυγες μπόρεσα να πείσω, αλλά δεν μετράει και πολύ με τις Χρυσόμυγες… Δεν είναι αντικειμενικές. Βλέπουν τον κώλο μας όπως εμείς τη μηχανή για παγωτό Χωνάκι.
Φυσικά δεν πρόκειται για Απόλυτη Αποτυχία, μιας και η Πειθώ είναι κατά βάσιν αποτέλεσμα δημιουργίας Εντυπώσεων. Άμα το καλοσκεφτείτε , τα περισσότερα πράγματα είναι θέμα δημιουργίας Εντυπώσεων. Θυμάμαι κάποτε είχα πάει με μια κοπέλα σε ένα Φαρμακείο να αγοράσω προφυλακτικά:

–«Ένα κουτάκι Προφυλακτικά!», λέω με θάρρος στον Φαρμακοποιό…
–«Durex?», μου λέει βαριεστημένα…
–«Όχι…», του λέω….
–«Duo?», μου λέει….
–«Όχι», του λέω…
–«Again?», με ξαναρωτάει….
–«Όχι», του απαντώ πάλι…..
–«Ε, ποια μάρκα θες???», μου λέει…
–«SANITAS!!!”, του απαντώ.
Κι εκεί που νομίζω ότι έχω τινάξει τη Banca των εντυπώσεων στον αέρα, με κτυπά η φωνή του Φαρμακοτρίφτη σαν Κεραυνός:

–«Γιατί , ρε φίλε, τα Σκουπίδια θα γ@μήσεις?!»

Φονιάδες των Εντυπώσεων, Ετοιμόλογοι Εσείς-Που-Ντύνεστε-Σαν-Γιατροί-Αλλά-Γιατροί-ΔΕΝ-είστε…!!! Με κατέστρεψε ο κερατάς…έκανα μια μέρα να συνέλθω…. Μόνο το βράδυ αισθάνθηκα καλύτερα, την ώρα που κατέβηκα από το σπίτι μου και πέταξα 8 παραγεμισμένα Durex με σκουπίδια στον Κάδο. Απέναντι, στο Φαρμακείο, ο Farmakister πηδούσε στο μισοσκόταδο την κοπέλα που είχα πάει εγώ μαζί της προηγουμένως. Θέλησα να εκδικηθώ κι αυτόν μα Εκείνη περισσότερο, προσβάλλοντάς την και ρίχνοντας την στα μάτια του:

–«Να ξέρεις, έχει τρίχες στον Κώλο!!!», του φώναξα με Μανία…
–«Το ξέρω, του τις τραβάω Ήδη!!!», την άκουσα λαχανιασμένη να μου απαντάει…..

Κανένας σεβασμός στον ηττημένο… Τώρα έχουν πλέον παντρευτεί κι έχουν και 3 παιδιά… Και τα Τρία είναι δικά του….ΑΛΛΑ η Ετεροχρονισμένη Εκδίκησης θα είναι Δική Μου:

–«Και «3» από Εμένα = 6….!!!»

Από τότε προσπαθώ να είμαι Ετοιμόλογος κι έχω σιχαθεί τους Έτοιμους Λόγους. Άλλοτε τα καταφέρνω κι άλλοτε ακούω φήμες στη γειτονιά πως πάνε και για τέταρτο παιδί… Αλλά δεν πειράζει, το έχω ξεπεράσει και καλά να είναι τα παιδιά κι αγαπημένα και να του σαπίσει το τσουτσούνι. Όλα Καλά…. Υγεία να υπάρχει και να περνάμε και καμιά βόλτα και από τα άλλα νοσοκομεία για να βλέπουμε τα χειρότερα και να εκτιμούμε όσα έχουμε. Και να του σαπίσει το τσουτσούνι.

Τελευταίο προπύργιο Πραγματικότητας είναι η Φαντασία. Αλλά πέφτει κι αυτό σιγά σιγά, γιατί την Φαντασία την τιμωρούμε. Όταν ήμουν μικρός, μου άρεσε να κοιτάω στον Ουρανό και να βλέπω τα σύννεφα να φτιάχνουν Φιγούρες. Μετά, μόλις γυρνούσα σπίτι, η μάνα μου πάντα με έδιωχνε!!! Δεν την ένοιαζε που ήμουν Φαντασιόπληκτος, απλά έμενα στην Κυψέλη κι έφερνα σπίτι όλο το Σκατό από τα Πεκινουά στην Σπετσών που δεν το έβλεπα – κοιτώντας επάνω- και το πατούσα. Μετά έμαθα να κοιτάω το Σκατό κι έχασα τα Σύννεφα. Μου έλεγαν τα άλλα παιδάκια «Κοίτα Αλέξανδρε στον Ουρανό το Ουράνιο Τόξο», κι εγώ μετά από τόσα Κακάκια και τόσα Πεκινουά τους απαντούσα «Θέλω να μάθω να γλύφω τον Κώλο μου…!!!»

Μαθαίνουμε να ακούμε μόνο ό,τι μπορούμε να προφέρουμε. Γράφουμε κάτι μόνο αν μπορεί να διαβαστεί. Και γέμισε ο κόσμος Κωφάλαλους Παρλαπίπες και Τυφλούς Διαβαστερούς που γίνονται δάσκαλοι για γράμματα και χρώματα και ήχους που δεν γνώρισαν ποτέ. «Έτσι είναι γιατί Έτσι Πρέπει» που σφύζουν από Ελευθερία. Κι άμα ψιθυρίσεις ότι κάτι εκεί ανάμεσα είναι παράδοξο, είσαι Γραφικός Αντιδραστικός και να ανάψουμε μια φωτιά να καείς που έχουμε και κάτι μπριζολάκια που θα ταιριάξουν με την Τσίκνα. Καπνιστά και ΚαπνΑστοί στο ίδιο το τσιμπούσι. Μασέλες δυνατές να δαγκώσουν πριν προλάβει η γλώσσα να γευτεί.

–«Κοπελιά, μπορώ να σε φλερτάρω…?»
–«Είσαι Πλούσιος, Ανεξάρτητος, έτοιμος για Γάμο, Υποχρεώσεις Δικές μου και Δικές σου και ο Μαλάκας που πάντα περίμενα…?»
–«Εεεε….. όχι μάλλον…..»
–«Τότε ΟΧΙ δεν μπορείς!!!»
–«Μα…δώσε μου μια Ευκαιρία…..»
–«ΌΧΙ είπα…Τι δεν καταλαβαίνεις??? ΟΧΙ!!! Read My Lips!!!»
–«Οκ….σου πετάνε δυο κατσαρότριχες……!!!»
–«Παρδόν???»
–«Ωπ…σόρρυ….Λάθος Χείλη διάβασα…….»