Χορεύοντας με τους Λίγους.

–“Φιλενάδα… είναι Φριχτό…!”
–“Έβαλες το Ταμπόν με το Κορδονάκι προς τα μέσα…?”
–“Όχι… Είναι ακόμα πιο Φριχτό…!”
–“Έβαλες τη Σερβιέτα με την ΑΤΛΑΚΟΛ προς τα επάνω…?”
–“Όχι….είναι ακόμα πιο Φριχτά Φριχτό…! Δεν ξέρω αν είμαι Έγκυος ή αν κόπηκα με το Νυχοκόπτη!!!”
–“Μα… πως γίνεται να τα μπερδέψεις αυτά…?”
–“Έφτιαχνα το ένα ΜουΝύχι…”
–“Και τελικά…?”
–“Τελικά…. Νομίζω πως είμαι έγκυος…”
–“Α…. πως έγινε αυτό…?”
–“Μάλλον Ατύχημα…”
–“Τι είδους Ατύχημα…? Περπατούσες Ανέμελη και σε πέτυχε μια Πούτσα από το μπαλκόνι του τρίτου ορόφου…?”
–“Κατούρησα και τρεις φορές το Πρεντίκτορ…”
–“Και τι χρώμα βγήκε…?”
–“Κίτρινο!”
–“Και τι σημαίνει αυτό…?”
–“Ότι δεν το έβγαλα από τη συσκευασία…”
–“Και τώρα…?”
–“Τώρα δεν το ξανακατουράω με Τίποτα! Σιχαίνομαι να το ξαναπιάσω…!”
–“Όχι αυτό…! Εννοώ, τί σκέφτεσαι να κάνεις…”
–“Α…Θα το πώ στο Μήτσο..! Μετά από τον τελευταίο μας καυγά, με αγαπάει ακόμη πιο πολύ…!!!”
–“Και γιατί καυγαδίσατε…?”
–“Γιατί δεν ξεκολούσε από την τηλεόραση όταν είχε ποδόσφαιρο! Όλο μπάλα έβλεπε!!! Του είπα οτι αν συνέχιζε έτσι θα με έχανα και οτι ήταν κολλημένος με την μπάλα!”
–“Και μετά…?”
–“Μετά ο Μήτσος μου ταράχτηκε πασιφανώς που θα με έχανε… με πήρε αγγαλιά στα πόδια του… έβγαλε το κεφάλι μου από την ευθεία της τηλεόρασης… και με ενθουσιασμό μου είπε οτι μ΄ αγαπά πολύ κι οτι δεν ήταν κολλημένος με την μπάλα και οτι Πω-Πω-Πω, Πω-Πω-Πω Τι-Τσιμπούκι-Ηταν-Αυτό!!!”

Υπάρχει μια Μυστική Γλώσσα κάτω από τα Λόγια. Ακούς “Καλημέρα” , μα σου έχουν πει “Άλλη Μια Μέρα”. Ακούς “Παρακαλώ”, μα ο τόνος που εκφέρεται σημαίνει περισσότερο “Προκαλώ”. Ακούς “Της Γιαγιάς σου!!!”  και είναι ο Υπέργηρος Εραστής της από τους Βαλκανικούς Πόλεμους, που σου δίνει μια πλεξούδα Μασχαλότριχες της γιαγιάς, δώρο/φυλαχτό της ίδιας προς εκείνον για το κακό το Μάτι. Υπάρχουν Εισπνοές που ξεχάστηκαν πίσω από κάθε ξεφύσηγμα. Άγχη που καβάλησαν Ανακουφίσεις για να πάρουν τη μορφή τους, για να μην τα αναγνωρίσεις όταν θα ξαναρθουν. Μοναξιές που καβάλησαν την Αξιοπρέπεια, γιατί είχε πρισσότερες συλλαβές και ζήλεψαν. Δάκρια βραδινά που πετάχτηκαν το πρωί από τα μάτια σαν απλές τσίμπλες.

Συμπεριφορές Unisex της Μόδας, να τύσεις τον Εαυτό σου μην τυχόν και σταθεί Γυμνός στις Κρύες ανάσες των τριγύρω του. Απλά, τυχαία Σκουντήγματα που θα ήθελαν να γίνουν αγγαλιά Σφικτή κι Έντονη όταν μεγαλώσουν. Τους είπαν ψέματα -βλέπεις- πως είναι μικρά, πως άμα δεν βυζάξουν Χρόνο και Λογική δεν πρόκριται να πάρουν μπόι. Σώματα αγγαλιασμένα που κλείνουν τα μάτια τους σφαλιχτά για να δουν ο καθένας την δική του ξεχωριστή ταινία. Κακάκια από Πεκινουά στους δρόμους, που ειρωνεύονται τις σκέψεις όσων τα πατάνε. Καλύτερα στο Πεζοδρόμιο, παρά μέσα στο κεφάλι.

Κι όσα Δεν Λες, γίνονται φορές-φορές αυτά που ζείς περισσότερο. Όσα Δεν Γράφεις, γίνονται τόμοι ολόκληροι με κεθρεπτένιες σελίδες. Αγγίζεις, μα δεν φτάνεις, δεν πιάνεις. Κλειστά Παράθυρα και σου λένε “Για το Κρύο”.  Κλειστά Μυαλά και λες “Για Τον Πούτσο”. Ιστορικό παράδοξο, καθώς Κλειστά Μυαλά πίσω από Κλειστά Παράθυρα, βγάζουν κατά λογική αντιστοιχία ένα Τσούτσου έξω στο Κρύο που είναι κι ο Μεγάλος Εχθρός της Ματαιοδοξίας του. Μπορεί να Τρέμει, αλλά του κόβει Ύψος!

Υπάρχει μια Μυστική Γλώσσα κάτω από τα Λόγια. Μα έριξαν από πάνω της το Χαλάκι της Ντροπής και δεν σκουπίζει πια κανείς από κάτω…

–“Τι κάνεις εκεί Κουναβίδη…?”
–“Λουφάρω, κύριε Λοχαγέ…!”
–“Και…. παιδί μου…Το καλώδιο αυτό γιατί το έχεις παραχώσει στον κώλο σου…?”
–“Είμαι Σκατόβυσμα κύριε Λοχαγέ…!”
–“Πήγαινε στη σκοπιά σου, Κωλόψαρο!!!”
–“Τι…?Δηλαδή πρέπει να βγάλω και το Ροφό από τον κώλο μου…?Είδα κι έπαθα να τον χώσω εκεί μέσα καλέ….”

Υπάρχει μια Μυστική Γλώσσα κάτω από τα Λόγια. Την μιλάνε τα Παραμύθια. Την μιλάνε όσοι έμαθαν να Ακούνε. Την μιλάνε κάτι ξεμοναχιασμένες αγαπησιάρικες Σκέψεις. Την μιλάνε κάτι Παρλαπίπες Μουγκοί που δεν χαρίζουν τις κουβέντες τους σε αυτιά που καταναλώνουν. Την Γράφουν οι Γραφικοί, γι αυτό κι επιβιώνει. Την διαβάζουν κάτι Τυφλοί Ανοιχτομάτηδες, γι αυτό και ξημερώνει κάθε μέρα την Ελπίδα της πως θ’ αποκτήσει κι αυτή κάποια στιγμή το Μάθημά της που Δεν θα βαθμολογείται.