Περί ΑΥΤΟΥ Λογίες.

–“Μαμά…! Μαμά…! Σήμερα με έκαναν  Όλοι παρέα στο σχολείο…!”
–“Έγινες Δημοφιλής γιόκα μου…?”
–“Αμέ…!!! Έπαιξα το πέος του Μιχαλάκη, του Κωστάκη, του Γιωργάκη, του Γιαννάκη, του Δημητράκη…”
–“Γιέ μου, ΕΙΣΑΙ ΑΔΕΡΦΗ???”
–“Όχι καλέ μαμά…!”
–“Και τότε γιατί τους έπαιζες τα πέη…?”
–“Γιατί είμαι ο Μαλάκας της Παρέας…!!!”
–“Και πρέπει να χαιδεύεις τις τσουτσού των Κρητικών…?”
–“Ποιών Κρητικών…?”
–“Του ΜιχαλΑΚΗ, του ΚωστΑΚΗ, του ΓιωργΑΚΗ, του ΓιαννΑΚΗ, του ΔημητρΑΚΗ….”
–“Μα… επιτέλους…Δεν μπορείς να χαρείς με τη Χαρά μου ρε μαμά…?”
–“Ποιά χαρά , ρε ξενοτσουτσουπαλλινδρομητή? Και για να έχουμε καλό λόγο, η Κυρία σας τί έκανε…?”
–“Έκανε τα Στραβά Μάτια…”
–“ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΟΥΣΕ…?”
–“Όχι… Είχε πάρει την ευθεία από το πέος του Κωστάκη που είναι Στραβοτσούτσου…”
–“Αγόρι μου… Δεν είναι σωστά πράγματα αυτά… Μόνο με το δικό σου πουλάκι να παίζεις…”
–“Φοβάμαι μάνα μην τυφλωθώ…! Δεν θα είμαι καθόλου Δημοφιλής ως ο Τυφλάκας της Παρέας!!!”
–“Μα…μα…..Γιέ μου….είσαι Πούστης…?”
–“Σιγά ρε μάνα…Υπερβολική όπως πάντα…. Επειδή δηλαδή έπαιξα με τα πέη όλων των συμμαθητών μου, είμαι Πούστης? Δηλαδή τον Γιωργάκη που τον χρέωσα κιόλας….τι με κάνει αυτό…?”
–“Πουτάνα! Ο Γιός μου είναι Πουτάνα!!!”
–“Χέσε μας ρε μάνα…  Πουτάνα θα ήμουν άμα καθόμουν στον Κωστάκη να με πηδήξει που μου το ζητούσε κιόλας…!”
–“Έκατσες στον Κωστάκη να σε Πηδήξει???”
–“Φυσικά και Όχι!”
–“Ουφ…. Πάλι καλά…”
–“Ο Γιωργάκης είχε πληρώσει Full Service..! Δεν μπορούσα να διακόψω..!”
–“Παναγία μου τι κακό μας βρήκε… Θα κάνω Τάμα για το γιό μου που είναι Πουτάνα…. Θα τα κάνω όλα ΠουΤάμα!!! Θα πάω στην Εσφιγμένου…!”
–“‘Οχι…όχι, μην το κάνεις αυτό ρε μάνα! Όχι στην Εσφιγμένου… Όταν Εσφίγγομαι ο Γιωργάκης δεν μπορεί να μπει και μου ζητάει τα λεφτά του πίσω…!”
–“Αχχχχ… τι θα κάνω η Δόλια η Μάνα της Πουτάνας-Με-τα-Μούσια….”
–“Καλά… άστα αυτα τώρα…. Τί φαί έχουμε…?”
–“Φακές γιόκα μου….Φακές κούκλα μου…..”
–“Γαμώ την Πουτάνα μου!!! ΠΑΛΙ Φακές…? Χέσε μας ρε Μάνα…! Πάω να φάω καμιά μπριζόλα στη Μαιρούλα….Κι άμα μου την καλοψήσει, θα της Ρίξω κι Έναν…!!!”
–“Αχχχχ…. Μεγαλώνει ο Αγόραρός μου… Αποδομεί τους Γονείς του… Γίνεται επιτέλους Αντρας…!!!”

Έχω μια Τρύπα στο μυαλό μου που παίζει Scrabble με τα φωνήεντα και πότε “χΑνει”, πότε “χΩνει”, πότε χΥνει”… Δοκίμασε και με τα greeklish να “xEnei”, αλλά της είπαν οτι Ξένοι είναι Όλοι οι άλλοι και δεν θα είχε με ποιούς να παίζει. Επιτραπέζιοι Μοναχικοί παίζουν “MonosPoly” κάτω από τη θέα της και είναι όλοι τους Φυλακή γιατί τα χαρτο-νομίσματά τους δεν είχαν πια Πλάκα. Ζήλευε τις τρύπες στο δρόμο που όλο και κάποιος έπεφτε μέσα τους και τους έδινε σημασία. Καμιά φορά, χαριεντιζόμενη που και η Λεκάνη τρύπα είναι, μου έλεγε πως θα ήθελε να είναι Χέστρα στο οδόστρωμα και να κάνει το Χάρο στους ηλικιωμένους. Πέσιμο και Χέσιμο μαζί…. “Terminator 3:Rise Of The Klasines…”

Έχω μια γραβάτα από Σκέψεις, αφόρετη γιατί την φοβάμαι που έχει μεγάλο Κόμπο. Κι όλο προς τα κάτω δείχνει, παρεξηγημένη που όλοι την λένε “Πεοδείκτη”, μα εγώ είμαι Στραβοτσούτσου και τους ειρωνεύεται Σιωπηλά. Άλλωστε, άμα την παίξεις την Γραβάτα και καυλώσει, θα δείχνει ψηλά. Κι άμα την ρωτήσεις, μόνο όταν δείχνει προς τα επάνω είναι Ευτυχισμένη. Δεν είναι για τι λαιμό ο Κόμπος. Για να την κρατά Φυλακισμένη είναι, να την κρατά σκυφτή. Με Μαύρη Ειρωνία, καμιά φορά, παίρνει τα γράμματα από το Scrabble της Τρύπας στο μυαλό μου και μου γράφει “Άμα με Λύσεις….”. Κι εγώ ξέρω πως δεν εννοεί ποτέ το Ρήμα.

Έχω ένα Βήμα από ξύλινο πόδι, που δεν μπορώ να το περπατήσω ποτέ. Και δεν το κυκλοφορώ, γιατί κάνει θόρυβο όταν βαδίζω και με κοιτάνε οι Ήσυχοι παράξενα. Μυστικά καμιά φορά το πάω πέρα-δώθε στο σπίτι μέσα, σαν κουτσός Πειρατής που αποδίδει ΦΠΑ και πληρώνει και το ΙΚΑ στους συμπολεμιστές του. Κι ας είναι το ξύλινο βήμα Ελεύθερο κι ας έχει έναν  διασκελισμό σαν της Γαζέλας. “Μπορεί να Πηδάς, αλλά μόνο προς τα Επάνω…”, ειρωνεύομαι το άγριο τετράποδο θηλαστικό και φοράω τα κανονικάμου παπούτσια γιατί βρωμάνε οι κάλτσες μου. Καμιά φορά, τα βράδια, το ξύλινο πόδι κοπανάει το πάτωμα κάνοντας σήματα Μόρς. “Περπάτα”, μου λέει, αλλά εγώ ακούω “Ρε Μαλάκα!!!”.

Έχω κι ένα Μούσι παράξενο που το γαργαλάει ο αέρας και που άμα κλάσει κάποιος κοντά μου, αυτό κουνιέται. Δεν τους μπορώ τους Κλανιάρηδες. Είναι θέμα Αισθητικής-λέω- κι εννοώ Ανταγωνισμού. Κι όταν με κοροιδεύουν που οι τρίχες του είναι μακριές, ντρέπομαι που εμένα μου αρέσει και τους λέω οτι το έχω για να μην μου στάζουν τα λάδια όταν τρώω φασολάκια. Καμιά φορά μονάχα όταν το χτενίζω, μπαίνει μπροστά στα μάτια και στους προβληματισμούς μου. “Τρίχες”, μου λέει λακωνικά. Μα εγώ ξέρω πως είναι πολύ Αλτρουιστής το Μούσι για να μιλάει για τον εαυτό του.