μαλακία είναι να παίζεις με τον εαυτό σου!

–“Θες λίγο από το Στριφτό μου τσιγάρο…? 37%….38%…39%….”
–“Φέρε…μα….μυρίζει λίγο Παράξενα….”
–“Το ξέρω….40%….41%…42%……πάρε και θα γουστάρεις….43%…44%….45%… “
–“Μα…τί κάνεις…?”
–“Μπαφάρω….”
–“Παρδόν…? Download το Τσιγαριλίκι…?”
–“Ναι….46%…47%….αν και είναι λίγο για τον Π0uΤ$ο…το κατεβάζω από το Pirate Πέη…”
–“Φίλε…είσαι Πολύ Μπροστά…”
–“Ναι!!! Πιάνω πάντα Τοίχο!!! Μπορεί να τον τρώω αβέρτα, αλλά δεν τον δίνω με τίποτα!!!”
–“Δεν είναι λίγο gay αυτό…?”
–“Όχι…γιατί που και που τον χώνω στην Κλειδαρότρυπα…”
–“Και δε φοβάσαι μην κολλήσεις τίποτα?”
–“Μπα…Η κλειδαριά είναι Ασφαλείας…”
–“Κι αυτοί που μένουν μέσα, τί λένε?”
–“Α…. Άμα τύχει και μας πάρουν χαμπάρι, τους Κακίζω….”
–“Παρδόν…?”
–“Τους φωνάζω “Που είστε ρε παιδιά, γαμήθηκα ν’ ανοίξω την πόρτα!”…”
Ένας μικρός Μολυβένιος Στρατιώτης πέφτει στο Τζάκι για να καεί δίπλα στην αγαπημένη του Μπαλαρίνα. Δεν τον πειράζουν οι Φλόγες, δεν τον ενοχλεί η Ζέστη, κουτσός στα πόδια μα γρήγορος στην καρδιά, βλέπει το Κούτσουρο να ξερνοβολάει τη Φωτιά του και Χαμογελά. Στο Κούτσουρο. Στην Μπαλαρίνα του. Στον Εαυτό του. Τα κατάφεραν, βλέπεις, όλοι τους κι έγιναν Παραμύθι. Κάθε που θα φεύγει η ημέρα, όλο και σε κάποια διήγηση θα ξαναζούν.
Και μόλις πέσει η Νύχτα, φώτα στην πόλη Παντού που τα κοροιδεύει το σκοτάδι γιατί το πρωί κάποιος θα τραβήξει το Διακόπτη και θα σβήσουν. Κι όσος Ήλιος και να βγεί, θα ρουφάνε οι Παλαβωμένοι του 5ήμερου σκοτάδι στις γραβάτες τους, στα κραγιόν τους, στη μικρή θέση Εργασίας τους που μοιάζει Βασίλειο ρημαγμένο από τη Μισθοδοσία κι από όσα δεν έγιναν Ποτέ από μόνα τους για να τους κάνουν Χαρούμενους. Θα ρουφάνε Σκοτάδι αβέρτα σαν αυτοτροφοδοτούμενοι Βρυκόλακες που τους τελείωσε το Αιμα και τρώνε Σκέψεις για να ζήσουν. Μαύρες κιόλας για να μην φαίνονται τα συστατικά τους και Σιχαίνονται. Ζηλόφθονες Σερβιέτες Επιλογών, απορροφητικές σαν Σφουγγάρι, θα δίνουν άφεση σε κάθε “Δεν”, σε κάθε “Μη”, σε κάθε “ε…έτσι είναι…” Παράσημα που τα φορούν Όλοι σε μια παρέλαση που έχει μόνον Επισήμους. Οι Τιμές δεν Αποδίδονται, μονάχα ανεβαίνουν στα ράφια των Super Market. Ο Λόγος είναι Αιτία μόνο και ποτέ Υπόσχεση. Μικρά σύνορα, περιχαρακωμένα με πασαλάκια από Εαυτούλη και Τύψεις διαγράφουν την Προσωπική Περιουσία. Δεν έχω Τίποτα, αλλά είμαι μια χαρά, γιατί άν είχα και μου τα έπαιρναν, τί θα ήμουν…? Κοντοπίθαροι παίκτες του μπάσκετ σε ένα μικρό γηπεδάκι παραδίπλα, κοροιδεύουν εν χορώ το Δίμετρο Γίγαντα που καρφώνει με επιτόπιο άλμα και παίρνουν τα μπαστούνια τους να πάνε να παίξουν Κρίκετ.
–“Πιτσαρία “Το Ψόφιο Ψάρι”, παρακαλώ…?”
–“Μα…είναι όνομα αυτό για Πιτσαρία…?
–“Γιατί και Ζωντανό που ήταν το Ψάρι, σάματις είχε παραγγείλει κανείς πίτσα…Όλοι μακαρόνια έπαιρναν!”
–“Ναι…αλλά γιατί δεν το αλλάζετε το όνομα…?”
–“Και να το ξαναπούμε “Το Ζωντανό Ψάρι”…? Συναγρίδα ήτανε, κυρά μου, όχι ο Λάζαρος!”
–“Καλά…”
–“Τί θα θέλατε…?”
–“Πήρα τηλέφωνο για να σας Την Πέσω….”
–“Πάλι καλά που πήρες να μου Την Πέσεις…. Τις προάλλες που πήρα εγώ για να Την Σηκώσω, μου ήρθε ο λογαριασμός του ΟΤΕ ο κούκος αηδόνι….”
–“Υψηλή Χρέωση…?”
–“Κλήση για τον Π0ut$o…. Υψηλής Πέωσης…”
–“Μάλιστα….θέλετε να έρθετε σπίτι μου το Βράδυ να δούμε ταινία…?”
–“Την έχω δεί….”
–“Θα θέλατε να πάρω το Πέος σας στο στόμα μου και να το ρουφάω με λαχτάρα παλλινδρομώντας το ταυτόχρονα μέχρι να εξπερματώσετε…?”
–“Δεν σας καταλαβαίνω….μιλάτε με Γρίφους…”
–“Σας φαντάζομαι να μου πιπιλάτε το στήθος και οι ορθωμένες ρώγες μου…”
–“Σουλτανίνα???”
–“Παρδόν?”
–“Και η Σουλτανίνα Ρώγες έχει…Βάζετε σταφύλι στα βυζιά σας?”
–“Χμμμμ….μήπως είσθε ολίγον Αδερφή…?”
–“ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!!! Πώς Τολμάτε….? Μπορεί την Επωνυμία της Επιχείρησής μας να την Γαμήσαμε και να Ψόφησε, αλλά ήταν Θηλυκιά!!! “Η” Συναγρίδα!!!”
–“Μα…πηδήξατε την Ταμπέλα…?”
–“Πλατωνικά…Εκεί πάνω που τη βάλανε, ούτε να την Κατουρήσω δε φτάνω…”
–“Τελικά τί θα γίνει…? Θα σας Ματσουλήξω τους Όρχεις?”
–” Τι λες Κυρά μου….να σου κολλήσει καμιά τρίχα ανάμεσα στα δόντια και να μου τους καραφλιάσεις? Ήδη χτενίζω τις τρίχες του Δεξιού προς τον Αριστερό να μην φαίνεται η Τριχόπτωση…”
–“Ω!! Είσθε Καραφλοπάπαρ??”
–” Ε…η Στεναχώρια…οι Ευθύνες… Η Απλυσιά…”
Αστοί Μετανάστες των ίδιων τους των Ιδεών, Μεταναστοί, κάνουν το φόβο τους Όπλο, μα τα Όπλα τους φοβίζουν. “Ρατσίστε τους Τσακίστες” θα γράψει ο Ιστορικός του Μέλλοντος με τα Πολύχρωμα μελάνια του πατώντας ξανά και ξανά τα Ίδια γράμματα.
Κλειδωμένες Ματιές πίσω από Διάφανα παράθυρα, καταριούνται το μέσα του σπιτιού, αλλά λιγοψυχούν στο Έξω του. Γέλια για να φανούν τα Δόντια, πάνε και στέκονται σε πρόσωπα που δεν κουβάλησαν ποτέ κάτι αστείο επάνω τους. Φαφούτικα πιτσιρίκια κοιτάζουν με απορία τα γέλια των Μεγάλων. Σαν σπασμένα παιχνίδια τα πάνε βόλτα αυτοί, 2-3 φορές τη μέρα, ίσα να κάνει η Χαρά την ανάγκη της έξω, μη μας λερώσει το σπίτι. Κι αφήνει αυτόν το Λευκό Λεκέ που δε βγαίνει με Τίποτα και που άμα τον δούν οι γειτόνοι θα θέλουν κι αυτοί. Όχι το Λεκέ. Το πάτωμά σου.
Όταν τα χρήματα βαρέθηκαν να τα αγοράζουν όλα, έφεραν τη φιλενάδα τους την Πίστωση να τρομάξει όσους δεν πουλούσαν. Χαμόγελα με Πίστωση. Σκέψεις με Πίστωση. Χρόνος με Πίστωση. Εραστές με Πίστωση. Όνειρα με Υποθήκες. Γραφικά Μυρμήγκια, με δύναμη υπερπολλαπλάσια του μεγέθους τους, που δεν μπορούν να σηκώσουν ούτε τις πλάτες τους. Άν αγοράζεις, πουλάω. Άν πουλάς, αγοράζω. Άν ούτε πουλάς ούτε αγοράζεις, τότε θα το κάνεις ΜΟΝΟ επειδή δε μπορείς, Όχι επειδή δεν θές.
“Δεν παίζει…..”
“Δεν γίνεται…..”
“Δεν ξέρω…..”
“Δεν μπορώ…..”
Δεν Πηδιόμαστε, λέω ‘γω….?