ΛεξιPenία…

Γελάνε δυο Λυράτα πτηνά δίπλα από μια σούβλα, διασκεδάζοντας με τον Urban Legent που τον πρόφεραν τόσο Πολύ ωστε να φτάσει να είναι Αλήθεια. Το Κοκορέτσι που έγινε Δερβίσης στη Σούβλα, δεν έχει Ίχνος Κότας… Παραδίπλα, μια γυάλα ξεχειλίζει μπουρμπουλήθρες από τα χάχανα ενός Λεπιάρη, που το Ψαρονέφρι δεν θα μπορούσε Ποτέ ν’ αναπνεύσει κάτω από το νερό. Άν οι λέξεις παραπέμπουν σε Γεύση, τότε δεν θα συνενοηθούμε ποτέ με τις Μύγες όταν φωνάζουν”Σκατό!!!”. Για εμάς ακολουθεί καζανάκι. Για εκείνες Πάρτυ Γαστριμαρικό.
Άν οι λέξεις παραπέμπουν σε Αναμνήσεις, τότε δεν θα συνενοηθούμε ποτέ με το Πέος. Για εμάς, Ερωτική Πράξη… Για εκείνο, Κλειστοφοβικός Εξαναγκασμός… Σε μερικές περιπτώσεις γνωριμία με τον Φρονιμήτη, σε καταναγκαστικές άλλες, απλή χειραψία και να ελπίζεις συνάμα πως η καινούρια σου γνωριμία να έχει χτενίσει την Παρανυχίδα της προς τα πίσω…
Άν οι Λέξεις λέγονταν χωρίς να προφέρονται, πόσοι θα έμεναν Μουγκοί? Πόσοι Λεξολάγνοι θα χάνονταν στο www.wordporn.μπας-και-speak, με τα Συναισθήματα στο χέρι τους και να φαντασιώνονται οτι κάποιος τους Ακούει? Υγρές Μαλάξεις στις ΜαΛέξεις τους και αγχος μην κοπεί το Ρεύμα και άρα η Ζωή. Αγκαλιές για να τις Γουστάρουν και Αγκαλιές για να τις Postάρουν, έξυπνα τηλέφωνα σε χέρια Χαζά, σαν το μικρό κόκκινο κουμπακι της Ατομικής Βόμβας που , άμα το πατήσουν, θυμάται τον ξάδερφό του το Κόκκινο Λαμπιόνι στον Οίκο Ανοχής και τα κάνει όλα Μπουρδέλο. Η Δονής ή Δεν Δονείς, άμα είσαι Αθόρυβος έχεις και σήμα καλύτερο.
Άν οι Λέξεις λέγονταν χωρίς να φοβούνται τον ίδιο τους τον Εαυτό, πως θα είχαν δουλειά τα Σκιάχτρα? Που δεν φταίνε κι αυτά, εδώ που τα λέμε. Γιατί και εκείνα τα έφτιαξαν για να μοιάζουν με Κάτι, να μοιάζουν με Κάποιον. Είναι και Δυσκίνητα τα Σκιάχτρα, δεν τους μιλάει και κανείς, η μόνη δύναμη που πραγματικά έχουν είναι η Φήμη του Ονόματός τους. Ακόμα και τα πουλιά, μπορεί να τρομάζουν επειδή μοιάζουν με Κάτι ή με Κάποιον, αλλά μετά πετάνε Ψηλά και από εκεί επάνω τα Κουτσουλάνε με Μανία, Τυρόπιτα και Μilko. Είναι και η Απόσταση που σε κάνει τσάμπα Μάγκα. Αλλά δεν φταίει μόνο το τρίπτυχο Μανία/Τυρόπιτα/Μilko. Τα κεράσια που έφαγαν φταίνε, που ήταν Χαλασμένα. Το “Κεράσι”, είτε σάπιο είτε ρήμα ανορθόγραφο, είναι να το φοβάσαι. Γιατί άμα ήταν καλό, σιγά μην δεν κόστιζε…!

–“Μωρό μου….”
–“Αγάπη μου….Ουουου…καλέ…τι είναι αυτό…?”
–“Έχω φάει 5 στρείδια… 8 μύδια… 15 Γυαλιστερές… Όλο Σηκωμένος μου είναι….!!!”
–“Άντε…! Είναι ΤΟΣΟ αφροδισιακά τα Όστρακα λοιπόν….?”
–“Που να ξέρω….?”
–“Μα…πως…. Αφού έχεις ΣιδεροΣτύση!!!”
–“Ναι… όσο τα έτρωγα , μου έπαιρνε πίπα η Ταβερνιάρισσα….”
–“ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ….????”
–“Ντρεπομαι…γιατί είναι κακάσχημη…Αλλά της είχα ρίξει το Τραπεζομάντηλο από επάνω και δεν φαινόταν….”
–“Είσαι ελεεινός και Σιχαμένος!!!”
–“Μωρό μου…κατά λάθος έγινε….”
–“Τι Λάθος…?”
–“Ο Σερβιτόρος νόμιζα οτι είχε σκύψει από κάτω, όχι η Ταβερνιάρισσα…..”
–“Ας σε πιστέψω επειδή είσαι Ειλικρινής και έχεις και το Φουρνόξυλο του έρωτα μαζί σου….Μα, καλά, είναι Τόσο αφροδισιακά τα μύδια πια…?”
–“Μονάχα ένα Μύδι ΔΕΝ είναι αφροδισιακό άμα το φας…”
–“Ποιό..?”
–“Το Κέρα-Μίδι…. Άμα το φας στα παπάρια, μετά ούτε για στέγαστρό τους δεν κάνει….”

‘Αν οι Λέξεις αφήνονταν ν’ αλλάξουν κάτι, τοτε δεν θα τις δίδασκαν στα σχολεία, θα ήταν παράνομες σαν τους παιδικούς εκτός-νόμου ήρωές μας, ΛεξοΖορρό με νόημα και μπέρτες. Θα τις προφέραμε στις παρέες σαν Κατάκτηση και όχι σαν Χρονοφάγα Μικρόβια. Δεν θα χωρούσαν σε σελίδες που τις εγκλωβίζουν στο τετράγωνο σχήμα τους, δεν θα τους λέρωναν το άσπρο τους το χρώμα. Κι άμα τυχόν έμενες Σιωπηλός, θα ήταν επειδή έχεις ΠΟΛΛΑ κι όχι ΤΙΠΟΤΑ να πεις. Αναρχικές βόμβες Λεξότωφ, χωρίς Αρχή και χωρίς Τέλος, πυροτεχνήματα μιας μεγάλης Γιορτής. Δώρα ηχογραφημένα. Ποτά με Εκφράσεις που σε μεθούν αμέσως. Γέλια με λέξεις που κόβονται απανωτά, γιατί είναι παιχνιδιάρες και θέλουν να τις κυνηγήσεις.
Μα πρέπει να τους βάλουμε Dress Code. Όλοι οι Ίδιοι, δεν μπορούν να μιλούν Διαφορετικά. Κι όσες σήμαιναν 2 και 3 πράγματα ταυτόχρονα, τις ευνουχίσαμε μην τυχόν και πολλαπλασιαστούν και γεμίσουμε Μπάσταρδα. Μήπως ζηλέψει η Ψεύτικη εικόνα μας που κρατιέται απλωμένη σαν Πανώ από κάτι ελεεινά σελοτέιπ ματαιοδοξίας. Κι έτσι, για να σε πιστέψουν, πρέπει να τις βάλεις σε σειρά όπως θέλουν να τις ακούσουν και όχι όπως θέλεις να τις πεις. Τις κάναμε και μάθημα στο σχολείο για να γίνουν Νούμερο βαθμολογίας προόδου, βρήκαμε και τρόπους που είναι “Σωστοί” και “Λάθος” να τις εκφράζεις, τις χωρίσαμε σε Καλές και κακές για να μην κάνουν ποτέ παρέα και τύχει να Δυναμώσουν. Να τις συσκευάσουμε μονάχα δεν καταφέραμε ακόμα. Ράφια να τις κρεμάσουμε έχουμε, αλλά είναι ακόμα γεμάτα από Χαρτί Υγείας για τις Σκέψεις μας που κάνει Τρελές Πωλήσεις.

Κι έτσι, γίνεται το Κουσούρι μας κάτι σαν ΑΦΜ, μπορεί να μην έχεις Όνομα αλλά έχεις Αριθμό κι ας μην σε καλεί ποτέ κανείς για “Καλημέρα”. Άλλωστε η πρακτική να δίνουν τα Κουσούρια την Ευχή τους για τα χρόνια που θα έρθουν είναι παμπάλαια. Για παράδειγμα, παλιά στα Χωριά, άμα είχες μεγάλα αυτιά, φώναζαν “Καλώς τον Αυτιαγγουράκη!!!!”. Ε, έμενε….. Ή άμα είχες μεγάλα πόδια…” Καλώς τον Πατουχαράκη!!!” ή άμα ήσουν μεγάλος Μαλάκας….”Που ΄σαι ρε Αλέξανδρε???”. Τέτοια καταπληκτικά… Κι ας μην φταίς… Κι ας πηγαίνει το χέρι μόνο του….. Έχω φυλαγμένες κάτω από την μπέρτα του δικού μου Ζορρό 2-3 λέξεις που είναι Παράνομες κι έτσι δεν προφέρονται. Τους έχω ρίξει και από επάνω μια κουβέρτα από την Σκέψη που μου τις έφερε , μην τύχει και δεν γυρίσω κάποια στιγμή κοντά τους να μένουν ζεστές.

Αδέσποτη Σκέψη που ένωσες δυο αιώνες, γιατί εσένα δεν σου βάζει διόδια ο Χρόνος? Αδέσποτη σκέψη που ξημέρωσες νύχτες πριν καν φύγουν τα σκοτάδια τους, πως και δεν πούλησες ούτε μια βραδιά? Μικρή μου Αδέσποτη σκέψη, που θ’ αρνείσαι το Όνομά σου αν τυχόν και σε ξεχάσω? Και μετά πως να σε ψάξω χωρίς να έχεις Όνομα να προφέρω? Σύννεφα πιτσιρίκια χορεύουν ανέμελα κι έχουν τον τρόπο τους να μπερδεύονται. Δεν έχει βήματα ο Χορός αυτός. Δεν έχει ρυθμό. Είναι Ελεύθερος γι΄αυτό και στήνεται εκεί ψηλά που δεν μπορεί να τον φυλακίσει κανείς. Μικρή μου Αδέσποτη σκέψη, αν κάποιος ήθελε να τον διδάξει κάποτε, τα δικά σου τα βήματα θα μετέφραζε.
Δεν έχω διόδια για εκεί που Πατάς.
Δεν έχεις όνομα να σε φωνάξω κι έτσι δεν θα σταματήσεις ποτέ.
Μείνε εκεί επάνω που δεν μπορεί να σε πειράξει κανείς, γιατί έχω δοκιμάσει Όλες τις Λέξεις μου τόσην ώρα, μα οι μόνες που σε αντέχουν είναι κάτω από μια μπέρτα ενός Παράνομου Παιδικού μου Ήρωα που μου τις έκρυψε-όπως του είχα ζητήσει.