Κρά….!!!

–“Aχχχχ… έλα Μωρό μου….!”
–“Αχ…. Σ’ Αρέσει Μωρή?!”
–“Μα…. ΠΩΣ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΕΤΣΙ?!”
–“Παραήμουν συναισθηματικός και Πλούσιος Ρομαντισμού? Σε ξένισα με το Σαβουάρ Βίβρ…?”
–“Το “Μωρή” είναι συναισθηματικό?”
–“Καλά…. Θα το διανθίσω….Πάμε πάλι…..”
–“Αχ… Έλα άντρα Συγκλονιστικέ….”
–“Σ’ Αρέσει Μωρή Καριόλα?!”
–“ΤΙ ΑΗΔΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ?”
–“Μα…. το εμπλούτισα…..”
–“Με την “Καριόλα”…?”
–“Ε, τι…. Να βάλω “Μαλάκα” και να λες οτι περιαυτολογώ…?”
–“Η “Καριόλα” δεν μ’ αρέσει….”
–“Ούτε κι εμένα μ’ αρέσεις, αλλά να έχεις χάρη που έχω να πηδήξω χωρίς να πληρώσω 2 χρόνια….”
–“Α, ναι..? Χμ…. Και επί πληρωμή?”
–“5 χρόνια…”
–“Έχεις πάει ποτέ με γυναίκα…?”
–“35 χρόνια….”
–“Μα… Εσύ είσαι 30 χρονών……”
–“Θα φανώ πανέξυπνος και θα αντιστρέψω την αυνανιστική προσβολή που μου γίνεται αριθμολογικώς χρησιμοποιώντας τα ίδια τα αριθμητικά ψηφία για Ψυχολογικό Πόλεμο….. ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΚΙΛΑ ΕΙΠΑΜΕ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ?”
–“…….και δεν φαίνεσαι καν για 25….”
–“Ας ξαναξεκινήσουμε την ερωτοτροπία μας τώρα που τα βρήκαμε…..Αχχχχχ….”
–“Αχχχχ…..έλα άντρακλά μου….”
–“Σ’ Αρέσει Μωρή Καριόλα??????”
–“ΠΑΛΙ ΤΑ ΙΔΙΑ?”
–“Μα…. έβαλα Παράπάνω Ερωτηματικά…. Έδειξα ενδιαφέρον βαθύτερο για την σύντροφόν μου την ερωτική, παρατείνοντας την Απορία στο τέλος της ερώτησής μου….”
–“Ναι, αλλά μην βάζεις “καριόλα” κι εσύ βρε παιδί μου…. Βάλε Συναίσθημα… Βάλε Καρδούλες….”
–“Α, ΟΚ, το ‘χω…”
–“Έλα αγορίνα μου….Αχχχχχ….”
–“Αχχχχ… Σ’ αρέσει Μωρή Καρδιόλα?!”
–“Μα….ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!”
–“Αφού έβαλα Καρδιά…!”
–“Να την βάλεις στον κώλο σου….”.
–“Μα …μη μου μιλάς άσχημα…”
–“Για να δεις πως είναι…!”
–“Μα μου έπεσε…..”
–“Καλά… αυτό το έχουμε δει πως ειναι…..!”
–“Καλά μου το έλεγε η μάνα μου οτι όλες οι Γυναίκες είναι Καριόλες!”
–“Γιατί η Μάνα σου Γυναίκα δεν ήταν…?”
–“Όχι όσο ο πατέρας μου….”
–“Μα… γίνονται αυτά που λες…?”
–“Φυσικά! Η μάνα μου μου έλεγε οτι ο μπαμπάς ήταν μεγάλη πουτάνα…!”
–“Τι δουλειά έκανε ο πατέρας σου…?”
–“Κατέβαζε γάλα και θήλαζε μωρά….”
–“Μα γίνεται ένας μαντράχαλος με μουστάκι και τρίχες στο στήθος να θηλάζει μωρά? Απίστευτο!”
–“Είδες? Μεγάλη Πουτάνα ο Μπαμπάς!”
–“Ωραία…με εμάς τι θα γίνει τώρα…?”
–“Σκέφτομαι… πως άμα ξαναρχίσουμε … μέσα στο πάθος και την έξαψή μου….ίσως να μου ξανάρθει να πω κακές κουβέντες….”
–“Όχι….σκέψου κάτι άλλο…Αχχχ….έλα….”
–“Αχχχ…σ’ αρέσει…..?”
–“Έτσι… είσαι υπέρχος  μην χάνεις την συγκέντρωσή σου…. αμα σου έρθει, σκέψου κάτι άλλο…”
–“Αχχχ….έτσι…. σκέφτομαι…..”
–“Αχχχ……”
–“ΠΕΝΑΛΤΥ ΡΕ ΜΟΥΝΙ…!”
–“ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ?”
–“Πως…! Τον κλάδεψε από πίσω κι επιπλέον ήταν ο τελευταίος παίχτης ενώ υπήρχε σαφής πρόθεσις να…..”
–“Μα…Κάνουμε Έρωτα και σκέφτεσαι ποδόσφαιρο?!”
–“Στην αρχή σκεφτόμουν Κρίκετ, αλλά δεν ξέρω πως παίζεται…”
–“Ε, δεν σε αντέχω άλλο….Να παίξεις με το πουλί σου…”
–“Νάτο…! ΠΕΝΑΛΤΥ ΡΕ ΜΟΥΝΙ!!!”
–“Τι λες πάλι μωρέ…?”
–“Sorry, έδειξε replay…!”

Kλειδαριές σμπαραλιασμένες που δεν ανοίγουν πια, μα ούτε και κλειδώνουν, μοντέλα Ασφαλείας σε έναν κόσμο που έμεινε ξεκλείδωτος επειδή δεν υπήρχαν πλέον άλλοι που να μείνουν απ’ έξω. Βροντόφωνοι πραματευτάδες, καλοντυμένοι με την Απελπισία και τη Μοναξιά τους, πουλάνε σαν παλιατζήδες μερικά κομμάτια από τη μέρα τους, μήπως τυχόν και βρεθεί κανένας γραφικός συλλέκτης κι αγοράσει στο τέλος όλη τη ζωή τους. Εξώφθαλμοι τηλεθεατές ξεδιπλώνονται μπροστά στις έγχρωμες τηλεοράσεις τους που έχουν Κεραίες για Μάτια, σαν Σαλιγκάρια που έκαναν μια σταλιά διαδρομή κι εξουθενώθηκαν. Στριμωγμένοι Επιβάτες σε ένα λεωφορείο που έχει Πινακίδα μα όχι και Προορισμό, υψώνουν τα χέρια σε κάθε φρενάρισμα λες και πανηγυρίζουν που βρήκαν χερούλι να κρατηθούν. Και στη Στάση να ακούς προβληματισμούς για τις Σχέσεις που άμα ξεφορτωθούν το “Σ” το αρχικό, γίνονται Ρήμα μυρωδάτο. “Μουνιά” Γυναίκες και Άντρες “Μαλάκες” κι ένα μόνιμο παράπονο που ο κόσμος όλος μοιάζει με Κόλπο που ατενίζει ένα Πέος και μια Χούφτα. Άνθρωποι-Μπαλαντέζες, μοιράζονται τη χαρά τους με πριζωμένους Καθημερινολάγνους που νόμιζαν οτι η Μοιρασιά είναι τζάμπα και ο Λογαριασμός για κάποιον άλλον. Μα ο “Λογαρισμός” λέγεται έτσι μόνο γι’ αυτούς που δεν έχουν να τον πληρώσουν. Για τους υπόλοιπους είναι απλός Χαβαλές, τον φουσκώνουν κι άλλο και τον πετάνε παραδίπλα στους χρονοζητιάνους που πήραν Δάνειο Ζωής και ξεπληρώνουν μπας και ζήσουν.

–“Να ξαναδοκιμάσουμε, μωρό μου…?”
–“Άντε, να ξαναδοκιμάσουμε…..”
–“Έλα άντρακλα μου Ρομαντικέ….πες μου τι κάνεις…..”
–“Σε ΜαΓάω!!!”
–“Τι….?”
–“Σου ΣκιΞέζω το ΚιλαράΚω!!!!!”
–“Μα..τι λες…?”
–“Έχω Δυσκαυλεξία….”
–“Είσαι ένα φαλλοκρατικό Γουρούνι να ξέρεις….”
–“Σαφώς…. Φαλλοκρατώ συνέχεια!”
–“Μα….είσαι ΚΑΙ ελεεινός…. Τουλάχιστον πάρε με αγγαλιά…”
–“Έτσι..? Με το Πουλί Στο Χέρι…? Αφού Φαλλοκρατώ, remember?”
–“Με το άλλο χέρι τότε……”
–“Δεν μου τονε Φαλλοκρατείς για λίγο να σε πάρω μια Ζουπηχτή αγγαλιά καλύτερα?”

Ένα BLANCO γεμάτο “Δεν Γαμιέται” λευκό και πηχτό σαν Ονείρωξη, Ονειρικό Οξύ που το βάζεις με τα μάτια κλειστά μπας και καταφέρει να σου σβήσει όσα δεν έχεις κάνει ακόμα. Ολόλευκα Κωλόχαρτα πετιούνται από χαρά σε Γιορτές και Γήπεδα, μα κανείς από τους Γηπεδούχους Εορτάζοντες δεν θα μάθει ποτέ την πραγματική Αναλογία. Πόσο Χαρτί? Πόσος Κώλος? Τί γιορτάσαμε και δεν θα έχουμε τώρα πια να Σκουπιστούμε…?

Ένα Κοράκι, τσαντισμένο που του έκοψαν γράμματα από το όνομά του και του τα έκαναν Φωνή, απλώνει τις Μαύρες Φτερούγες του για να θυμηθεί αν μπορεί ακόμα να πετάξει. Το έβαψε η Φύση ίδιο με τα χρώματα της Νύχτας επειδή ήταν ματαιόδοξο και ήθελε να φαίνεται στον βραδυνό ουρανό.

Μα, δεν ενοχλείται.

Άμα δεν μιλήσει με το κουτσουρεμένο του όνομα, ακόμα θα μπορεί να πετάει, απλά δεν θα το βλέπει κανείς.
Φουσκώνει από υπερηφάνια που μπόρεσε να πετάξει επειδή έχει φτερά κι όχι επειδή το βλέπουν οι υπόλοιποι στον ουρανό.

“Κρά!”, φωνάζει και οι Φιλόμουσοι γελάνε με την Παραφωνία του.
“Κρά!”, φωνάζει κι απλώνει τα φτερά του και οι Φιλόμουσοι βάζουν τα κλάματα με τα ίδια τους τα γέλια.

crow 3