“Δυσεντερία ή Θάνατος…!”

–“Έλα μωρό μου, ας κάνουμε διαπραγματεύσεις….Να, εγώ σου δίνω την αγάπη μου και το μπλόκ των επιταγών μου…Εσύ?”
–“Άμα μου δίνεις μπλόκ επιταγών, εγώ πρέπει να σου απαντήσω ισόποσα… Να, σου δίνω Κώλο!”
–“Χα..! Την πάτησες!!! Το μπλόκ μου είναι Άδειο! Δεν έχει άλλα λεφτά!!!”
–“Χα…! Κι εσύ!! Εμένα ο Κώλος μου είναι Γεμάτος! Δεν έχει άλλο χώρο!!!”
–“Μα… Με ξεγέλασες με Δόλια μέσα… Πως θα είμαστε Εταίροι έτσι…?”
–“Εγώ είμαι Εταίρα …. Για παράπονα να πας στους διαπραγματευτοτσούτσου….”
–“Ναι, αλλά τώρα είμαστε σε Ιστορικό Αδιέξοδο έτσι…”
–“Καλά… ας είναι… Δως μου 50 ευρώ…”
–“Να…Πάρε…”
–“Μα…αυτά που μου έδωσες είναι Τριχωτά…και Όρχεις!!!”
–“Σαφώς….! Τα κοστολογώ 25 ευρώ έκαστον τεμάχιον …”
–“Μα… σε αυτά που μου έδωσες έχει και ένα τρίτο ίδιο….”
–“Ναι… Είναι το ΕπιτΌρχιο!!! Στα δανείζω με Τα Τρία μου τοις εκατό…”
–“Ε, όχι… Ως Εδώ!!!”
–“Μα δεν τον έχω σπρώξει ακόμα…”
–“Εννοώ Δεν Πάει Άλλο…!!!”
–“Τόσο γεμάτος είναι ο Κώλος σου βρε αγάπη μου…? Ένας επιβάτης είναι ακόμα…Να μην τον χωρέσουμε κάπου…?”
–“Επανάσταση!!!”
–“Απάνω τους Μωρό μου!!! Να, κράτα κιόλας τον Φλαμπούτσο της Λευτεριάς!!!”
–“Εγώ? Να κρατήσω το Λάβαρο…? Αυτό είναι μια σταλιά…”
–“Ναι αλλά άμα η ψυχή φτεροκοπάει, τότε τα χέρια τρέμουν…!!! Και με τρεμάμενα χέρια να το κρατούν, το Σημαιάκι γίνεται ΚαυΛάβαρο και το βλέπουν όλοι…!!!”
–“Όχι όχι… θα μου σπάσει κανα νύχι….να το κρατήσεις εσύ…!”
–“Μα εγώ όταν το κρατάω, με λες Μαλάκα…”
–“Είσαι ή Δεν είσαι Επαναστάτης, ε?”
–“Ε…είμαι φυσικά… Αλλά όχι και να μην γαμήσουμε…”
–“Δεν θα ξεχυθούμε, λοιπόν, στους δρόμους…?”
–“Ρε μωρό μου… Εδώ μια φορά ξέΧυσα στο μαξιλάρι και σιχάθηκες και με είχες να κοιμάμαι στον καναπέ μια εβδομάδα…”
–“Δεν θα ανταμώσουμε σε Πλατείες…?
–“Με τα πρεζάκια….?”
–“Σώπα, όπου να ‘ναι θα σημάνουν οι Καμπάνες!!!”
–“Και επειδή κοπανιούνται τα παντελόνια των 70’s, εγώ πρέπει να μουγκαθώ…?”
–“Απάνω τους, Μωρό μου!!!”
–“Όρμα τους Κοριτσάρα μου…! Αλλά μπες εσύ μπροστά….”
–“Εγώ? Γιατί εγώ?”
–“Ε….με γεμάτο Κώλο είναι καλύτερα… οι Αντίπαλοι θα εμποδίζονται από το δυσκοίλιο Ιδεολογικό σου Τείχος…”
–“Μα…επιτέλους… Που είναι η Ορμή σου? Που είναι οι κοινοί μας Αγώνες?”
–“Τόσην ώρα αγωνίζομαι μπας και γαμήσω, δεν είναι πασιφανές…?”
–“Εμπρός λαέ, ΜΗΝ σκύβεις το Κεφάλι…!!!”
–“Ο Λαός όχι!!! Εσύ μωρό μου, όμως, ξανασκέψου το…! Χα…!Πόσο πια να ξεφτιλιστώ επιπλέον για μια πίπα….”

Την ώρα που γονατίζεις να προσευχηθείς, κάνεις τον Απέναντι να είναι από Πάνω σου. Ο όρχης ο Δεξής με τον όρχη τον Αριστερό, όσο κι αν τσακώνονται ποιος θα μιμηθεί καλύτερα τον Κυβισμό του Πικάσο μέσα στο μποξεράκι, πονάνε το ίδιο όταν φας την κλωτσιά στα Αρχίδια. Το σύστημα κάνει reboot πάντα από τα Χαμηλά. Οι Ιδεολόγοι πασχίζουν να χορτάσουν Ιδέα τον Λόγο τους και όχι να βρούν μιαν ιδεα μπας και αποκτήσουν και λόγο. Τσακωμένα αντιμαχόμενα χέρια , πληκτρολογούν με τον ίδιο τρόπο το 4ψήφιο ΡΙΝ τους στα ΑΤΜ που ξερνάνε Ελπίδα που την χρεώθηκες και τώρα θα κρατήσουν καβάτζα. 4 αριθμοί σωστοί και το πρεζάκι με την 60ευρη δόση του θα την βγάλει και σήμερα. Ούτε που θυμάται πότε το ξεκίνησε. Ούτε και ξέρει πότε-επιτέλους-θα τελειώσει. Κι αν το μηχάνημα σταματήσει, θα ζητιανέψει, γιατί δεν είναι ντροπή βρε αδερφέ, σε ανάγκη βρισκόμαστε. Η δική μας η ανάγκη είναι καλή, όχι σαν του Λέτσου απέναντι με το προτεταμένο χέρι που ζητιανεύει την ίδια δόση που ψάχνουμε εμείς. Ανιστόρητοι και Αναλφάβητοι, θα ψάξουν σε σελίδες γραμμένες, μπας και βρουν τα 4 νουμερα που τους ταιριάζουν. Και μετά θα τσακωθούν, για το ποιό νούμερο είναι πιο Νούμερο.

Κάπου από Απέναντι, μια μικρή οθόνη που σου λέει με Μηδενικά ένα ποσό για το πόσο Μηδενικό είσαι, γυρνάει στο πληκτρολόγιο δίπλα της που σαν στημένο Τζόκερ ψάχνει να του πατήσεις τα 4 σωστά ψηφία και να κερδίσεις γαργαλώντας το και σκάνε στα Γέλια.

“Γαμώ την Κοινωνία μου, θα πάω να κάτσω πάνω σε ένα βουνό
και θα σας κοιτάω όλους από ψηλά,
θα βλέπω Εσάς και τη Μιζέρια σας, αλλά δεν θα σας έχω ανάγκη.

Γιατί ‘μαι ο Χούλκ”.

11750721_1622684341281622_7775961264346624241_n