Ανεμόμυαλοι

–“Συγγνώμη…. Παρακαλώ, η Τουαλέτα που είναι…?”
–“Δεν ξέρω, Κύριέ μου, έχω να την δω απο εχθές….”
–“Παρδόν…?”
–“Εξαφανίστηκε η Καριόλα μετά από 10 χρόνια που ήμασταν μαζί… Χωρίς μια λέξη… Χωρίς ένα “Γειά”… Δεν έχω Ελπίδα πια… Δεν έχω θέληση για Ζωή… Δεν έχω Όνειρα… Δεν έχω να Χέσω….”
–“Μάλλον δεν με καταλάβατε… Ξέρετε….. θέλω κακάκια….”
–“Να! Πάρε αυτά!!” Μόλις έβγαλα 3 κιλά μπετόν αρμέ από τη μύτη μου….”
–“Τι είναι αυτά…?”
–“ΚακάΚια δεν θέλατε…? Ε, αυτά είναι ΚακάΔια…. μην κολλάς τώρα για ένα γράμμα διαφορά…”
–“Μα άλλο πράγμα είναι το “Κ” και άλλο το “Δ’….”
–“Όχι και τόσο… Ρώτα και τον Κώλο που κρύβει πάντα Δόλο… Ρώτα με κι εμένα που με παράτησε η Καριόλα και δεν έχω Ελπίδα… Δεν έχω Όνειρα… Δεν έχω να Χέσω…”
–“Συγκινούμαι με το Δράμα σας…. αλλά ξέρετε…. ΔΕΝ κρατιέμαι…..”
–“Καταλαβαίνω….. Άλλωστε από την εφηβεία μου και ύστερα το προκαλώ αυτό στους γύρω μου… Ορίστε, μπορείς να μου την πέσεις..!!!”
–“Τι πράγμα…?”
–“Μην κρατιέσαι….. Άσε το Πάθος να ξεχυθεί από μέσα σου….ΝΑ..! ΠΙΑΣΕ ΜΟΥ ΤΟΝ ΟΡΧΗ!!!”
–“Μα, σας παρακαλώ!!! Για ποιον με περάσατε…?!”
–“Ω, δεν ήθελα να σας προσβάλλω… Αλλά καταλαβαίνετε… Μόλις βγήκα από μια σχέση 10 χρόνων και δεν ψάχνω για κάτι πιο σοβαρό… Βλέπετε, δεν έχω Όνειρα… Δεν έχω Ελπίδα… Δεν έχω να Χέσω…”
–“….δεν …αντέχω ….άλλο… Είναι στην Έξοδο…!!!!”
–“ΓΥΡΙΣΕ Η ΚΑΡΙΟΛΑ???!! Πάρε το χέρι σου από τον Όρχη μου γιατί είναι ζηλιάρα, ξέρεις και δεν θα καταλάβει….”
–“Όχι αυτό…. εννοούσα…ΟΗ SHIT..!!!”
–“Proficiency…?”
–“Μανεστράκι… Αλλά το έφαγα άβραστο ο μαλάκας και με πείραξε……”

Μικρά “ω”, χαρούμενα, μπαίνουν στην σειρά και μου θυμίζουν κωλαράκια που προφέρονται με ωΜέγα Θαυμασμό. Μούρες παστωμένες που παραπέμπουν σε οπίσθια λαίμαργα, αυτοθαυμάζονται που βάφτηκαν κι έτσι ο κόσμος τους θα βλέπει Χρώμα. Νύχια γερακίσια και πλουμιστά πληγώνουν τις παλάμες στις χειραψίες γιατί κόστισαν ακριβά και πρέπει να μείνουν Αξέχαστα.

Ποιός είσαι, Άγνωστε και πού Σπάς?

Ψιλοχεστήκαμε για το Δρόμο σου, απλά να ξέρουμε τι όνομα να δώσουμε στα κομματάκια σου αν τυχόν μας λερώσουν. Α… και μιας και γνωριστήκαμε, κάτσε να σε ρωτήσω “Τι κάνεις?” για να πατήσω το “Play” στις δικές μου ιστορίες. Δεν ψάχνω κάτι να έχουμε κοινό, Κοινό να μιλήσω θέλω μα γράφονται το ίδιο τα καταραμένα και αναγκαστικά διακόπτεις τους Μονόλογους που έχω έτοιμους για να με θαυμάσεις Ετεροχρονισμένα. Και στις Τουαλέτες, Μοναξιά και Ρατσισμός, “Μόνο Άντρες” και “Μόνο Γυναίκες” μην τυχόν μας πετύχουν με το Σκατό στον Κώλο και καταλάβουν οτι είμαστε Τρομαγμένοι. Η Ειρωνία να ονομάσουν Τσ-Ίσα κάτι που όλοι κάνουν Στραβά και ξαστοχούν, είναι σχεδόν αντάξια με εκείνην την Ειρωνία που έβαλε το δισύλλαβο μυρωδικό ρήμα στις σΧέσεις.

–“Και….γιατρέ μου… Πως θα κάνουμε αυτήν την εξέταση του Προστάτη…?”
–“Α, κοιτάξτε…. Αναγκαστικά θα βάλω το ένα μου δάκτυλο στον πωπό σας και θα ψηλαφίσω ενδελεχώς έσωθεν…..”
–“ΩΧ!!! Μα αυτό το κάνω εγώ καμιά φορά στη γυναίκα μου…. Μήπως να το βάλετε σε αυτήν που το έχει συνηθίσει κιολας…?”
–“Μα… ηρεμήστε…Άλλωστε είναι κάτι το απολύτως φυσιολογικόν…”
–“Σε ΑΥΤΗΝ να το πείτε που κάθε φορά που της το βάζω ουρλιάζει και με λέει Ανώμαλο και Μαλάκα και πως της το έλεγε η Μάνα της… Που το ήξερε, δηλαδή, η μακαρίτισσα…?Αφού δεν την είχα πηδήξει ποτέ!!!”
–“Μα… όχι.. όχι… δεν με καταλάβατε…”
–“Ομολογώ πως στην αρχή δεν σας κατάλαβα… Τώρα, βέβαια, με αυτά που μου λέτε…. κάτι αρχίζω να ψυλλιάζομαι…”
–“Τι εννοείτε?”
–“Ε… το Πασιφανές!!! Με το δάκτυλό σας στον κώλο μου , γιατρέ….. Είσαι Μεγάλη Πουστάρα!!!”
–“Για ΗΡΕΜΗΣΤΕ σας παρακαλώ!!!”
–“Είσαι με τα καλά σου, γιατρέ? Να ηρεμήσω, να χαλαρώσω, να μου ρίξεις και τίποτα στο ποτό και μετά να με βιάσεις Ασύστολα?”
–“Είναι φανερότατον οτι αισθάνεσθε άβολα…. Αλλά, σας παρακαλώ, είναι απλώς ένα μέρος της του Προστάτη Εξετάσεως…..”
–“Μα γιατί δεν με εξετάζετε στα Αρχαία που έχω διαβάσει κιολας…?”
–“ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! Ηρεμήστε να τελειώνουμε….! Θα σας ενημερώνω καθ’ όλην την διάρκεια της διαδικασίας…..Να, ξεκινάω να σπρώχνω από πίσω σας…..”
–“Τι , έτσι σκέτο, χωρίς να τραβάς μαλλί…?”
–“Παρδόν…?”
–“Εγώ , όταν είμαι με τη γυναίκα μου και ξεκινάω να Σπρώχνω- Από -Πίσω, πάντα της τραβάω τα μαλλιά…. Αλλιώς φεύγει και άντε να την ξαναπιάσω μετά….”
–“……τώρα εισέρχομαι…….”
–“Έτσι…?Χωρίς χαστουκάκια Περιπαικτικά?!”
–“Και τι είναι ο κώλος σας, Κύριέ μου, για να του δίνω χαστουκάκια? Πάτος από μπουκάλι Ketchup? Λοιπόν…. τώρα είμαι Μέσα…..”
–“Γιατρέ…..”
–“Ναι…?”
–“Δεν καταλαβαίνω τίποτα… Ή έχει μουδιάσει ο κώλος μου από τα χαστούκια , ή είσαι ΜικροΔαχτυλούτσου…..”
–“Μα, ΔΕΝ σας χαστούκισα είπαμε…!!!
–“…..είπα να σου σώσω την Υστεροφημία….Αλλά δεν ακούς….”
–“Ορίστε….! Τελειώσαμε!!!”
–“ΤΙ ΚΑΝΑΜΕ?”
–“Τελειώσαμε….!”
–“ΤΕΛΕΙΩΣΕΣ ΜΕΣΑ???”
–“Μα…τι λετε Κύριέ μου….”
–“Είσαι ΗΛΙΘΙΟΣ??? Είμαι στην ωορηξία!!!”
–“Ηρεμήστε Κύριέ μου… Κανείς δεν “Τελείωσε”…..!”
–“Κανείς?? Γιατί, με πηδήξανε κι άλλοι??”
–“Μα…είναι δυνατόν…..????!!!”
–“Σάματις βλέπω έτσι στα τέσσερα που είμαι σκυμμένος, μωρέ?”
–“Όλα πήγαν καλά…Από εμένα είστε Ελεύθερος!”
–“Μα εγώ κάτι αισθάνομαι ακόμα….”
–“Ω, ναι… Είναι ο Μήτσος ο αναισθησιολόγος μας, που κάνει την Πρακτική του…”
–“Ποια ΠΡΑΚΤΙΚΗ του μωρέ…?????”
–“Ξέρετε… Ο Μήτσος μας, Θεωρητικά είναι Αναισθησιολόγος, αλλά Πρακτικά είναι και λίγο πούστης…”

Ακόμα θυμάμαι το βλέμμα σου όταν πρωτοείδες τους Γίγαντές σου να έχουν ντυθεί Ανεμόμυλοι. Το είπανε τόσες φορές “Παλαβό” για να το ξορκίσουν και να μην χρειάζεται να σε κοιτάνε στα μάτια. Ακόμη θυμάμαι το μισό σου Χαμόγελο λίγο πριν τους φυσήξεις να ζωντανέψουν. Σε είπαν τόσες φορές “Χαζό” που γελούσες μόνος σου, που δεν πρόλαβες ανάμεσα στις προσβολές τους να τους ρωτήσεις γιατί-άραγε- να χρειάζονται Πολλοί για να γελάσεις.

Θυμάσαι τότε που δεν σε πίστεψε κανείς? Που κερνούσαν από παντού εκείνο το γλυκό Φαρμάκι που είχε γεύση Αλήθειας μπας και το πιεις όλο και -μεθυσμένος πια- δεν χρειαστεί να τους πείσεις? Θυμάσαι τα Λόγια σου να μιλάνε στη γλώσσα σου και να είναι εκείνη Ξένη για όλους? Θυμάσαι που δεν σε ήξερε καμία “Καλημέρα”? Θυμάσαι που ξύπνησες ένα πρωί και περίμενες ολόκληρη την ημέρα τον Ύπνο να έρθει και να πάρει μακριά το Κακό σου το Όνειρο?

Και σε όλα αυτά, απλά περίμενες. Την μια και Μοναδική στιγμή που θα είναι Δική σου. Την μια και Μοναδική στιγμή που θα απαντήσεις με Σιωπή στις Φωνές και τα Ουρλιαχτά τους.

Καρφωμένα τα μάτια σου που στα βάφτισαν αλλοπρόσαλα πάνω στους Γίγαντές σου που ντύθηκαν Ανεμόμυλοι. Ένα μισό Χαμόγελο που πάγωσε το Χρόνο.
Ένα μισό Χαμόγελο Σιωπής, απέναντί τους, απέναντι σε Όλους.

Μια Στιγμή, μονάχα και Νίκησες.
Μια Στιγμή, μονάχα και Ζωντάνεψες.

Φύσα τους να πάρει Φωτιά το Παραμύθι.

don